E voto Dordraceno : toelichting op den Heidelbergschen Catechismus - pagina 97

ZOND. XXVIII.

overwonnen

strekt niet

99

IV.

Deze moeilijkheid bestaat namelijk in het groot

is".

de geloovigen. Is dit nog klein, gelyk in de eerste Christen-

van

aantal

HOOFDSTUK

gemeenten, dan kunnen allen nog in ééne zaal geborgen voorden en aan één

Maar

zooals

aanzitten,

duizenden en tienduizenden worden.

personen,

tuurlyk

Wat men

achtereenvolgens telkens groepjes

dat

stelde,

na elkander aan dezelfde

nu

Immers enkele minuten

met het lange wachten en

rekenen

van doen met zich brengt,

nog altoos

onbereikt, stil

om

zit

en eindigt met

men

vele dringen

tijd

dringt

aan, langer

maar

er

wat deze wijze

blijft

nog altoos het ideaal

schare der geloovigen, zonder jacht of haast,

geheele

nu heeft toen aanleiding gegeven, dat men eerst ging aanzitten,

deelnam

af,

zit-

twaalf-

dus in deze manier van Avondmaalvie-

dat onbevredigd laat, en

iets

de

er

is

te

doen aanzitten. Dit

niet

meer aan den Disch

en rustig aan één gemeenschappelijken disch

disch

na-

moet men weer voor anderen plaats maken. Ook zonder

en dan

ren

altoos

tien-,

verzwakken. En de kortheid van

te

tot zekere gehaastheid.

te

is

aangrijpende en symbolische te loor gaat. Slechts enkelen

den plechtigen indruk

niet;

van 80 of hoogstens 100

saam aan, en niet meer de geheele gemeente. Dat

dan

honderden

daar nu voor in de plaats

zouden gaan aanzitten,

tafel

maal herhalen van dezelfde plechtigheid mat dan

die

honderden

redmiddel in den nood, maar waarbij veel van het

een

slechts

stichtelijke,

ten

thans in enkele dorpjes nog zou

dit

getal der geloovigen die aanzitten tot

het

als

wordt de zaak moeilijker, en bijna ondoenlijk zoo

uitdijt,

tot

saam

disch

kunnen.

stotid

bij

;

zoodat

men

half loopende aan den

en eindelijk dat heel de disch verdween, en in een

;

uit-

reiken van brood en wijn, straks van brood alleen, door den priester ver-

vangen werd. schen

en

Men

zich als Calvinist dus tegenover de Luther-

verheffe

Episcopalen

niet

te zeer, alsof

al

het

bij

ons reeds alles

toe-

ging gelijk het behoorde, en alsof er voor hun afwijking geen aanleiding

had bestaan. Maar ook viering

bij

de erkentenis, dat onze wijze van Avondmaals-

nog steeds gebrekkig

blijft,

men

late

zich toch

roem nemen, dat onze Calvinistische vaderen door de zin,

weer in het midden der Gemeente aan

van dew

dan ook viering als zijn

heiligen maaltijd

Tafel, in eigenlijken

te richten, de

grondgedachte

weer hersteld hebben. Die grondgedachte mag

niet losgelaten, en tienmaal beter een Calvinistische

met veel

ongerief,

Avondmaals-

dan een Avondmaalsviering waarbij het maal

zoodanig te loor gaat. De geloovigen die tot het Avondmaal naderen,

geen onmondige kinderkens,

worden, en daartoe voor de

nimmer dezen

personen,

hem

die

nederknielen

die door de milddadigheid

houden worden.

Neen,

ze

door den priester moeten gevoed

zijn

;

en ook zijn ze geen bedelen-

van den priester moeten onder-

geloovigen,

leden van het

Lichaam des

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen