E voto Dordraceno - pagina 204

ZONDAG

192

HOOFDSTUK

IX.

II.

heel de schepping moest zijn uit- en doorgebracht, eer de schepping van

den enkelen wijnstok mogelijk was. Het was dus onmogelijk, dat God de Heere in die eenmaal uitgedachte wereld een gansch anderen wijnstok

want daarvoor zou én de zon én de wet van het vocht én de voedende kracht der aarde, kortom alles anders hebben moeten zijn. inschiep,

dus dat God de Heere, na de wet, het plan, het bestek eenmaal te hebben vastgezet, nu ook zelf zich hieraan binden moest, en het alzoo moest verwezenlijken. Die wet van aanzijn voor het schepsel, voor zooverre God er zich zelf bij zijn schepping aan bond, noemen we nu meest zijn bestel, gelijk dit

En

voor

hieruit blijkt

zijn schepsel

in zijn

raad bepaald was. is deze gebondenheid niet

Doch hiermee

uit.

de Heere eenmaal bepaald heeft, dat water de wet of eigenom naar beneden te vloeien, tenzij het wordt tegengehebben, zal schap houden, daar zit die valkracht niet in het water op zichzelf in, maar is

Waar God

het

God de

Heere, die van oogenblik tot oogenblik het water alzoo in

stand houdt en er die kracht

in

dat het water veerkracht heeft

Heere die

in

doet werken. Als iemand

zwemt en

om hem

is

het verborgene zijn

hand

te

in

dragen, dan

dit

voelt

God de alzoo hem

het

water heeft en

door dat water draagt. Niet alleen dus dat God de Heere alle ding schiep, gelijk dit in zijn raad bepaald was, maar ook sinds de ure der schepping en tot nu toe is het diezelfde God, die aldoor zich aan dien raad, en aan het bestel, en de wet

van dien raad gebonden houdt, en naar dien raad handelt en dien

uitvoert.

Nu echter ontstaat er nog een geheel andere orde van dingen, zoo we komen aan de zedelijke wereld, waarin God de Heere zijn redelijke schepselen schiep. Immers voor die redelijke schepselen is het in Gods wet en raad bepaald, dat ze zelven ook zullen denken en naar die gedachten zelven handelen zouden. Als het water van de bergen stroomt, duwt God de Heere het van de bergen af, en het water is bloot lijdelijk.

Maar

als

Satan tegen

God

woelt, of

Abraham

zijn

eenige dien

hij

offeren wil, dan treedt er een geheel ander iets tusschenbeide;

liefheeft iets

dat

onze vaderen noemden: de tweede oorzaken. Ook die tweede oorzaken zijn er naar Gods wet en raad en wil. Hij schiep ze in zijn redelijke schepselen in. En hiermee ontstond alzoo het vraagstuk, hoe God de Heere, na die macht van de tweede oorzaken aan zijn redelijke schepselen te

als

hebben ingeschapen, nu desniettemin

te

mid-

woelen der tweede oorzaken, zijn bestel en bestek en raad, eerste en opperste oorzaak zou doorzetten en verheerlijken. En ge

den van

dit

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen