E voto Dordraceno : toelichting op den Heidelbergschen Catechismus - pagina 403

ZOND. XXXIII. HOOFDSTUK

Btj

II.

405

deze wedergeboorte nu staan aanstonds twee

dingen op te merken,

dat er een geboorte plaats grijpt, en ten andere, dat deze geboorte

w.

t.

maar

een ander persoon doet uitkomen,

niet

Immers

dere wijze.

Wat nu delijk

is

denzelfden persoon op an-

maar wedergeboorte.

niet slechts geboorte,

dat

straks

mensch moge

Die nieuwe

treden.

bekeering een nieuwe mensch naar buiten

de

in

nog schuil

tijdelijk

en den slaap der onbewusten hebben geslapen, zoodat en opstaan,

om

wereld waarneembaar

in de

te

in de bekeering deze nieuwe

kan

zy; en

hij

moet opwaken

hij

wezen; maar altoos moet

boren

zijn

van nature wordt keering zou

vandaan,

er zoo ver

opstaan,

en

onze natuurlijke

en

dat deze oude

ter

in

En dat gegeboorte, want

De zaak

Op den „nieuwen" mensch,

in dit ons,

lijken

zin

iets

van een beteren

maar dan

dan dat

zijn,

er een

is dit

„nieuwen mensch"

kige voorstelling

af,

mensch

dat er

tot aanzijn

^"^

wa-

de natuur-'

aldus ontstane plaats gegre-

een nieuwe mensch.

Men

spreekt toch

geest, een reiner neiging >

oneigenlijk ge'&'^roken. In eigen-

kan het product van een wezenlijken

anders

van den

zij

valt hier al de nadruk.

in overdrachtelijken zin is;

in de be-

dus,

is

wezen een tweede, een andere, een nieuwe geboorte hebbe

iemand geboren

^

dan een oude

oorzake van onze erfschuld uit A<iam,

des doods hadden ontvangen;

die in

^

is.

mensch

den schoot onzer moeder

pen, en dat hierdoor in ons geboren

ook wel

Nu

vooraf er

hij

veeleer de bekeering juist in de eerste plaats

dat

we door den Schepper

der zonde

niet geboren

deze oude mensch dood ga.

dat

geroepen;

als

hij

tenzij

er in geen onzer ooit iets anders geboren

is

daarin bestaat,

ren

indien

kan niet hetzelfde wezen

mensch; en het

nadat

mensch niet opstaan,

er niet vooraf zijn,

>

geweest

zijn

het in de bekeering toch zijn: de opstanding van een nieuwen mensch.

kan

^

het eerste punt aangaat, zoo spreekt ook de Calvinist het dui-

uit,

moet

liet

-'

uit

Geboorte, in ons nooit

voortkome.

snijdt de Heilige Schrift

Met dat spreken

dus

alle oppervlak-

alsof onze zaligheid ooit de vrucht zou

kunnen

'

zijn

van zekere gedeeltelijke vernieuwing, door zins verandering van wilsneiging; en spreekt de Heilige Geest het zoo duidelijk mogelijk

uit,

dat

)

ö^e/iee?

ons wezen dezen doop der vernieuwing ondergaan moet. Niet slechts een

en ander in ons menschelijk wezen moet veranderd en vernieuwd worden

maar onze

heel ziel,

zal de

maar ook naar de

substantie van ons lichaam.

werking der wedergeboorte dan eerst

smet en rimpel

vrij,

troon der genade.

wat daarachter weest,

;

onze menschelijke persoon. Niet alleen naar de substantie van

in ons verheerlijkt

in

ons

Immers

zijn, als

voltooit

we van

alle

lichaam eens jubelen zullen voor den

Dan eerst zal onze geheele mensch vernieuwd zijn, en in alles moge de vernieuwing principieel reeds aanwezig zijn ge-

ligt,

maar toch

zal ze eerst in

den staat der heerlijkheid yoZ/comen uitblinken.

^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen