E voto Dordraceno : toelichting op den Heidelbergschen Catechismus - pagina 60

ZOND.

62

XXVII. HOOFDSTUK

stand van zaken niets hoegenaamd meer.

Dan toch

men gemeen-

komt men na drie, vier weken dan eindelijk met zijn wichtje aandragen, ja, dan komt de vader nog wel meê, en staat ergens in een bank of voor een stoel er op eenigen afstand bij; maar toch niet die vaden

en

;

der, neen, de

moeder

in aller

is

oog de hoofdpersoon.

gedragen en gebaard, gezoogd en getroeteld.

moedersmart uitgestaan. En nu ze kerkgang

eerste *^\

oordeelt

dat er de eerste veertien dagen nog aan geen Doop gedacht kan wor-

lijk,

.^-

IX.

doet,

nu brengt

uit het

Zij

Zij

kraambed

heeft het kindeke

om

heeft

het wichtje de

hersteld

ze haar lieveling mee, en als

en haar

is,

ware de kerk

aanhangsel van de kraamkamer, doen moeder en baker ook

een

heilige

Doop het één en

Vroeger was

eeuw; maar

den

bij

al.

Het

dit nooit zoo.

is

pas een nieuwigheid van de laatste

meeste menschen, die geen historie kennen, den

die op de

indruk maakt, als had ze altoos zoo bestaan. En toch

is

dat volstrekt

n/t'/

het geval. Vóór de Hervorming wierd elk geboren kindeke nog denzelfden

waarop het geboren was, gedoopt,

dag,

den nu nog het geval nooten ,

steeds

wordt

genomen. Ook

in acht

Armeniaansche kerken

gelijk dit in alle

Roomsche

lan-

en ook ten onzent door onze Roomsche landge-

is,

in de Gvieksche, Luthersche,

Doop kort na de geboorte vaste

enz. is

En

regel.

ook onze Gereformeerde vaderen maakten op dien vasten reget volstrekt geen uitzondering.

Want wel

spoed met den heiligen Doop superstitie,

zaligheid

zijn '•^

alsof

kerk zoowel

hielden ze tegenover zijn

Rome staande,

dat deze

beweegreden niet mocht hebben in de

het kindeke, stierf het ongedoopt, deswege perikel aan

zou lijden; maar ze hielden niettemin staande, dat, als in

den

staat, deze presentatie

moest plaast hebben, en

in"

de

van het kindeke terstond

dat in elk uitstel onzerzijds een zekere onder-

schatting van het Sacrament des Doops school.

Dat onze Gereformeerde vaderen het kindeke geboorte, maar meest een paar dagen

daarin zijn oorsprong, dat

leen

zij

niet op

later lieten

den dag van

zijn

doopen had dan ook

den heiligen Doop alleen bedienen

de „vergadering der geloovigen." Uit dien hoofde moest

al

in

men dus den Doop

wel uitstellen tot er zulk een vergadering der geloovigen" was. Maar als een ze

kindeke geboren was, een Doopbediening laten passeeren, dat deden in

hun

beste dagen nooit.

Vandaar dat de Dooppractijk op de dorpen

gemeenlijk tot langer uitstel leidde dan in de steden, omdat in de meeste

dorpen alleen des Zondags gedoopt wierd. Ook

al

ware het kindeke des

Zondagsavonds geboren, toch kon het dan eerst acht dagen latergedoopt wat velen derwijs stuitte, dat voor dorpen soms weekdoop in een be-

Iets

perkten dienst wierd toegelaten. In de groote steden daarentegen had

men

meestal ook in de weekdagen een „vergadering der geloovigen;" en van-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen