E voto Dordraceno - pagina 199

ZONDAG Dit alles

Het meer ook is

is

HOOFDSTUK

IX.

187

1.

dus hoogst gebrekkig en onvolkomen.

een schijnsel, een flauwe schaduw van het Vaderschap; maar niet.

Het komt en gaat. Het

licht

en het taant. Het

er en

is

verdwijnt weder.

Maar Hier

is

bij de „eeuwige generatie des Zoons" is geen moeder, maar de Vader het één en

dit alles alles.

voorouders, maar alleen deze Vader. In dien Eéne

wat

uit die

Bron gegenereerd wordt

is

maar

er

is

des Vaders, heel het

zijn er

zijn

één Zoon, en die ééne

Wezen van den Vader

Wezen Zoon in

is

in

geen

heel de Bron.

niet een kind naast een kind,

de Vader slechts één enkelen trek van overstort,

is

geheel anders.

Ook

En

zoodat

elk dier kinderen

het uitgedrukte beeld

dien éénen Zoon.

En

dat

céne heilige Kind niet opgroeiend, niet allengs ontluikend, maar zonder groei of

wasdom, van eeuwigheid

afschijnsel

zijner

tot

heerlijkheid zijnde.

eeuwigheid onveranderlijk het volle om zich allengs, na eenmaal

Niet,

geboren te zijn, van den Vader los te maken, maar om eeuwiglijk eenswezens met den Vader, nooit buiten diens Wezens zijnde, en altoos opnieuw, als we zoo zeggen mogen, door Hem gegenereerd. Zoo wordt dan deze zoon ook nimmer zelf Vader, maar blijft de Eeuwige Zoon, gelijk de Eerste Persoon de Eeuwige Vader is; en gelijk in den Eersten Persoon het Vaderschap zoo is in den Tweeden Persoon het Zoonschap volkomen. Het kind-zijn van ónze liefste kinderen is nooit dan flauwe afschaduwing van het Zoonschap gelijk dit in den Eeuwige schittert. Bij Hem geen „broederen" die het Zoonschap met Hem deelen, of volkomener maken; maar Hij alleen de Zoon in den volstrekten zin, die in dit woord kan liggen. Het Zoonschap in Hem uitgeput; in Hem volmaakt; in Hem al zijn rijkdom toonend. En al wie straks als „broeders" van dien eenigen Broeder worden ingeleid nooit anders zonen dan door zijn Zoonschap. Nooit iets aan Hem toevoegend, maar wandelend in zijn glans.

Deze eeuwige Vader nu van onzen Heere Jezus is om zijns Zoons Christi wille ook de God en Vader van zijn verkoren kinderen op aarde^ is dus de tweede openbaring van het Vaderschap; niet in één Kind Gods, maar in vele; niet in den Eéngeborene of Eeniggegenereerde, maar in vele aangenomenen; niet in de eenheid des Wezens, maar in de gemeenschap des Geestes; niet in den éénen Zoon, maar in

Hier

heilig

zijn vele

Broederen.

Dat tweede Vaderschap nu ligt ten deele reeds in de schepping des menschen. Vandaar dat de evangelist Lucas in zijn geslachtsregister uitdrukkelijk Adam, ook voor zijn bekeering, een kind van God noemt. Zoo

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen