E voto Dordraceno - pagina 102

ZONDAG

90

HOOFDSTUK

V.

II.

En dit nu duidt de Catechismus daardoor aan, dat hi] niet vraagt: „Kon de zondaar zelf betalen?" maar dat hij het persoonlijk maakt: gij en ik. Wij, zooals we hier voor elkander staan, en saam belijden Gods kinderen te zijn, konden wij zelven betalen? En nu luidt het antwoord kort en bondig, snijdend en onontwijkbaar: In geenerlei wijze.

Dit sluit dus elke mogelijkheid van zelf betalen niet.

der eeuwigheid

In

niet.

Nu

uit.

niet.

Morgen

Nooit.

Niet door streven naar gerechtigheid. Niet door boete en berouw. Niet

door

zoen

goede

en

werken. Niet door zelfkastijding en zelfplaging.

Niet door aldoor goed en waar te

branden.

door

Niet

En om

eeuwiglijk

zijn.

Niet door u levend

hellestraf

te

lijden.

laten ver-

te

In geenerlei wijze.

en volstrekte nu voor ieders conscientie tot eene maken, voegt de opsteller er zoo meedoogenloos hard, maar even daarom zoo juist en zoo gezond aan toe: „Want wij maken ook dagelijks de schuld nog meerder." stellige

dit

afgesnedene zaak

En

te

dat zoo, dan

is

is

het natuurlijk

uit,

en hoeft er niet verder

mogelijkheid van eigen betaling ingedrongen. Gaat er niet er bij; mindert de schuld niet,

maar

af,

in

de

maar komt

klimt ze gestadig; natuurlijk dan

is

is het met alle zelf afdoen uit. nu juist is aller Christenen diepdroeve zielservaring, waarmee door den Catechismus aan de Schrift ontleende antwoord, telkens

het buiten hope, en

En ze dit

dit

bevestigd zien.

Lieden

in

de wereld weten daar niet van. Aangekleede vromen bekreu-

nen zich daar niet om.

De

heirschare der werkheiligen

toestemmen. Maar die personen, die kennis aan zich bij

het licht van

licht eiken

dag

Gods aanschijn wandelen, duidelijker, dat het

zelf

zal

u

dit

nooit

kregen, en nu

die zien, helaas, bij dat klare

wel waarlijk zoo

is.

Bedenk toch wel, meer dan hetgeen waartoe een onzondig mensch in staat zou zijn, kon zelfs die onzondige mensch niet doen. Stel dus eens, er ware een Nathanaël (niet de geschiedkundige, maar een denkbeeldige), die, ja, tot aan zijn twaalfde jaar wel eens gezondigd had, maar na dien tijd geheel onzondig bestond. Natuurlijk dan zou (ware dit mogelijk) deze denkbeeldige Nathanaël van

met heel als

zijn

gewijd

zijn

leven,

hart,

zijn

twaalfde jaar af

God

liefhebben

heel zijn verstand en al zijn krachten en zijn naaste

en heel zijn aanzijn en

persoon

zou

ganschelijk

Gode

zijn.

Maar indien dit nu zoo ware, kon hij daarmee dan nog ooit iets of ook maar het allergeringste oververdienen? Kwam dit alles dan niet toch ook zoo geheellijk aan zijn God toe? Mag hij ooit één zaadje onont-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen