E voto Dordraceno - pagina 453

ZONDAG weten ook, hoe

Maar

volbracht.

dit

HOOFDSTUK

XVI.

gevoelen vooral steun zocht

toch dit gevoelen

is

niet

441

III.

den uitroep: Het

in

is

houdbaar. Van tweeën één toch:

Het is volbracht, was op datzelfde oogenbHlc alles ook van het kruis kunnen afkomen, en niet behoeven te sterven; óf wel, Hij moest nog sterven; het ergste moest nog komen; maar dan was zijn uitroep: Het is volbracht ook slechts de aanduiding, dat het nu ten einde liep. En wat het graf zelf aangaat, dat komt heel de Schrift door steeds voor als een deel van den vloek en het oordeel dat we droegen; en 't zij men Jesaja LIII, Psalm XVI of Matth. 40 raadpleegt, het is en blijft onmogelijk er iets anders dan een XII dragen van den smaad en de vernedering des grafs om onzentwil in te zien. Heere

óf toen de uit;

riep:

maar dan had

Hij

:

Onze

XIX

belijdenis drukt dit in art.

aldus

dat hetgeen

uit,

de handen zijns Vaders bevolen heeft een ware

in

was, die natuur

uit

zijn

lichaam scheidde, maar

vereenigd

altijd

bleef

dat

hij

stervende

menschelijke

de

intusschen

met de menschelijke ook

als

geest

goddelijke Hij

in

het

graf lag. Dit nu

juist hetzelfde

is

het graf ging.

In

als bij

Jona. Jezus heeft geweten dat Hij in

de bangheid van het graf

het graf liggende heeft Hij

gevoeld, gepeild, gedragen, niettegenstaande zijn gescheiden menschelijke

En

als

ontwaken zonder

te

geest in het Paradijs was. het niet een

dien

in

Hij

uitkomt op den derden morgen,

weten wat

er

met

Hem

maar een bewust uittreden uit het ingewand der uitkwam uit het ingewand van den visch.

tusschentijd;

aarde, gelijk Jona

Een zeer heldert dit

begrijpelijke vraag, door den Catechismus vlak hierop gedaan,

nog nader

op.

Als toch Christus borgtochtelijk in onze plaats voor ons het oordeel en den wij

is

geschied was

smaad van

het graf draagt, dan

is

dit

lijdt,

sterft,

zoo goed alsof

zelven dat lijden, dien dood, dat oordeel en dien smaad, dat graf in

eigen persoon gedragen hadden. plaats droeg, zijn wij er af. Goed.

Zoo Christus Maar indien

het voor ons en dit

nu zoo

is,

in

onze

en Christus

ook den dood en het GRAF voor ons en in onze plaats droeg, dan moest het ook eigenlijk zoo zijn, dat een wedergeborene niet meer stierf en niet meer in de groeve behoefde af te dalen. Men zou dan verwachten, dat de ongeloovigen in den dood en in het graf gingen, maar de geloovigen niet meer. Zij konden ten hemel varen, gelijk Henoch en Elia, want immers hun dood en hun graf is in den dood en in het graf van Jezus betaald. En daarom vraagt de Catechismus: Zoo dan Christus voor ons gestorven is, hoe komt het dat wij ook moeten sterven ? En hierop antwoordt hij: Onze dood is geen betaling voor onze zonde, maar een afsterving van de zonde en een doorgang tot het eeuwig leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen