E voto Dordraceno : toelichting op den Heidelbergschen Catechismus - pagina 148

150

XXIX. HOOFDSTUK

ZOND.

eeusmolt,

men van den

dat

IV.

uitwendigen klank niet meer kon afkomen,

en zich altoos weer diets maakte: Ja, waarlijk, zoo staat het er toch, mijn

is

uitoefenen, dat zelfs Luther, hoe

ook gesmeekt en gebeden, ten laatste werkelijk meende, dat zou

terie

zoo

loslaten,

hij

dit

mijn bloed. Woorden, die zoodoende allengs

dit is

macht op den geest gingen

een

zulk

en

lichaam,

ook maar even

afliet

hij

het mys-

van den klank van het

woord.

Ook de Gereformeerden hadden

hier schuld aan.

Had Zwingli

en leugenachtige Avondmaalstheorie tegen die van

dorre

Luther

steld, allicht dat

te

winnen

niet zijn

Rome

overge-

\vare geweest, gelijk Melanchton half

gewonnen was. Maar Zwingh bestreed

niet alleen de verklarende uitleg-

ging van de instellingswoorden maar met die verklarende uitlegging ook ''-

het

mysterie

was,

zag,

met

zijn

Zwingli,

zelf.

voelde

zelf

mat en

redeneerend verstand; met

terlijk alleen

bij

het Avondmaal. Hij zat er aan

zijn

ondiepen geest; en wilde nuch-

hij

zag en waarnam. Voor het onge-

datgene erkennen, wat

ziene en toch aanwezende miste de tegenwoordigheid des Heeren

En zoo

het geestelijk oog.

hij

wege het Sacramenteel karakter

als heel zijn opvatting

ongeestelijk

geen mysterie

bij

het

uit

Avondmaal

en

niet,

weg. Insgelijks zoo,

zij

ervoer hy

nam

er des-

het ook op

En ook hier te lande Avondmaal beroofden

andere gronden, hadden de Anabaptisten gehandeld.

waren van

er

zijn

duizenden

bij

glans

heiligen

duizenden, die het heilig

en

het

omzett'en

in

een nuchter gedachtenis-

maal. dat nu heeft Luther verschrikt. Voor die zielmoordende platheid en

En

matheid wij

teruggedeinsd. Een reactie die zóóver verklaarbaar

is hij

voor

om

niet in

terug te vallen;

genieten

weet

in

Sacrament. En

met

heel zijn hart verfoeiende, toch de geestkracht

Rome's vermenging van het mysterie met het wonder

maar

^ van het mysterie,

in het

dan ook Cal vijns onvergankelijke eere dat hy, Zwingli's

juist is het

ijskoude nuchterheid bezat,

dat

ons liever met Luther in de Consubstantiatie zouden dwalen,

dan met Zwingli afstand doen van elk mysterie

daarom

is,

de kerken terugriep naar die geestelijke opvatting

die brood brood en wijn wijn laat,

de tegenwoordigheid

des

en desniettemin

Heeren onder

het

te

Sacra-

ment.

Nog

^

eens, een

Avondmaal zonder Christus

is

geen Sacrament. En toch

dat had Zwingli er van gemaakt. En de vraag stond dus maar, of die tegenwoordigheid des Heeren onder het Avondmaal geestelijk door den Heiligen Geest zou gewerkt worden, of zinlijk en tastbaar door een wonder dat geschiedde aan het brood en aan den wijn.

stuk

staande,

greep

En voor

toen Calvijn en grepen met

hem

dat diepe vraag-

de Gereformeerde

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen