E voto Dordraceno - pagina 149

ZONDAG

Ge

HOOFDSTUK

Vn.

137

III.

kunt niets aannemen, of het moet voor u zekeren vorm of zekere inhoud hebben, en zoodra ge aan den Christus ooJc

gestalte of zekeren

maar eenigen vorm

of eenige gestalte of eenigen inhoud toekent, ontstaat

de vraag, of ge u

in

uw

voorstelling

ook soms

vergist, of

uw

voorstel-

ling wel strookt met het Evangelie, en of ge soms ook een denkbeel-

dlgen Christus verkoost

van den wezenlijken die voor ons leed en

in stee

stierf.

Zoo komt ge dus aanstonds op

het terrein

van

het

en

bewustzijn,

dat de kennisse wel moest voorafgaan,

overtuigend,

blijkt

al

geven

we

gaarne toe dat er duurzaam een gestadige wisselwerking ontstaat, een meerdere kennisse die tot warmer gemeenschap en een inniger gemeen-

schap die

tot zaliger

kennisse

Kennisse en sympathie voeden elkaar

leidt.

wederkeerig.

Gelooven blijft daarom gelooven in strikten zin. Gelooven wil zeggen: gesprokene woorden als waar aannemen, niet omdat gij er de waarheid van inziet, maar omdat uw zegsman in zijn persoon u voldoenden waarborg oplevert. Weg dus met alle nieuwe vondst, dat gelooven eigenlijk

een alles

„omhelzen",

moge

gelooven Zult zult,

er uit

niet.

gij

iets

gelooven, dan moet er

iets

gezegd

zijn,

wat ge gelooven

en de waarheid en zekerheid van dit gezegde moet voor u uitsluitend

gelegen zijn

in

den persoon die het zegt.

Weten komt daarom Als

„zich overgeven", zich „toevertrouwen",

is

wat ook; neen, laat ons nuchteren blijven. Dat volgen, maar is toch het eigenlijke, oorspronkelijke

of

gij

iets

zegt,

vertrouwen dat

bij

geloof ik het,

uw

maar bij alle personen geloof. zoo ik het aanneem op grond van het inboezemt. Boezemt gij mij dat vertrou-

zaken

persoon mij

te

pas,

wen niet in, en ga ik ander bewijs zoeken, dan geloof ik u niet. En zoo nu ligt het ook bij God den Heere en bij het geloof dat

zalig

maakt.

Te gelooven

God gesproken

onderstelt heeft;

lo.

dat

en 30. dat

God gij

dit

sprak;

door

2o.

dat tot u

kwam wat

God gesprokene nu

voor

waarachtig en zeker houdt alleen en uitsluitend op dezen eenigen grond, dat Hij die het sprak niet liegen kan.

Zoo, en zoo alleen

En daarom

mag

het in onze Christelijke kerk geleerd worden.

ook de Catechismus zoo schoon en waar, dat een Christen gelooven moet al wat God in zijn Evangelie beloofd heeft. Een belofte is in woorden. Een belofte is uitgesproken. Een belofte onderstelt een belover. En nu is het noodig ter zaligheid, dat gij God den Heere op het woord zijner belofte om zijns zelfs wille gelooft. zegt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen