E voto Dordraceno : toelichting op den Heidelbergschen Catechismus - pagina 460

462

XXXI Va.

ZOND.

Wij

geven.

hoe

behooren

dan

het

is

nochtans deze Tien geboden ook een

te verklaren, dat

macht over onze Dit punt

Israël in zijn nationale formatie. Eilieve,

tot

niet

hoofdstuk IL

consciëntie zijn?

van het uiterste gewicht. Wie toch de Tien geboden gelijk

is

ze daar liggen, voetstoots overneemt en op onze toestanden toepast,

de

in

verzoeking

om

^gaan vieren, en zichzelven ouders een middel

is,

van zulke stellingen

gaan

te

om oud

te

de strafwet

worden

ons

in

eigen

komt

als rustdag te

diets maken,- dat het eeren

van

ziJn

worden. Of ook, wie de onhoudbaarheid

loopt gevaar, zich een vrijer uitlegging ten

inziet,

van de Tien geboden

opzichte

zou

den zevenden dag nog altoos

v.

b.

te veroorloven, die, bij

de uitlegging van

land, door geen enkelen wetgever of rechter

Men wordt dan of formalist öf maakt zich aan men over de verhouding, waarin wij

toegelaten.

wilkeur schuldig; en dat enkel wijl

Tien geboden

de

tot

staan, nooit rustig heeft nagedacht. Juist daaro

m

stelden v/e zoo kras en zoo duidelijk mogelijk op den voorgrond, dat de

Tien geboden formeel en als nationaal bindende wet slechts aan één volk

gegeven

zijn

en dus ook slechts voor één volk gelden.

Geheel zou zich echter vergissen, wie hieruit nu voorts af wilde leiden, dat derhalve deze Tien geboden ons niet aangaan. Ze gaan ons wel terdege

maar op een andere

aan, en binden ons ongetwijfeld, alleen het,

is

wat we

in dit

tweede artikel in het

antwoord over de

In het

„goede

licht

werken"

gaan

wijs; en

dit

stellen.

stelde de

Catechismus de

Wet des Heeren tegenover „ons goeddunken of menscheninzetting." Hierin nu

ligt drieërlei

uitgesproken. Vooreerst dat wij van nature geneigd

goeddunken,

ons eigen

nemen. Satan had

zelf

i.

met onze wenschen en

strookt te

d.

wat ons behaagt

lusten, als regel voor onze gedraging

in het Paradijs

den mensch

wat men noemt en laten

te zijn,

gewenschte

„uit eigen

van

we meest nog

voelen

oogen

te zien," rechter

en voor zich zelf vast

regel

en van de

is;

ons de neiging dan ook steeds in hetbloed,

af, zit

te stellen,

over zijn

wat de

beste en meest zijn

Alleen wie zeer laag staat, geeft in elk gege-

ven geval eenvoudig aan de opwelling en den lust van het oogenblik

Doch zoo dat

vast,

zijn

de meeste menschen

men sommige

dingen

niet.

is,

recht,

houdt

om

men aan

naar

toe.

Voor de meesten staat het nog

doen moet, en andere dingen

mag. Alleen maar, de bepaling van- wat gen

om

eigen doen

gedraging zal zyn. Dat er zekere regel moet wel.

aan

ingefluisterd, dat hij

moest kunnen onderscheiden wat goed en wat kwaad

ure van onzen val

zijn,

of invalt, en het meest

te

mijden en van wat

zich zelf, en ook houdt

men aan

niet

doen

te volbren-

zich zelf het

den loop der omstandigheden, zichzelven dispensatie

geven, van wat anders

nit

den aangenomen regel zou volgen.

te

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen