E voto Dordraceno - pagina 285

ZONDAG

wand gemaald vinden

juist

HOOFDSTUK

XI.

op dezelfde wijze

273

IV.

als

waarop men

in

Rome's

kerk de beelden der heiligen schildert.

Ook onze waren een

kerken mogen dus wel op haar hoede

Haar was in

zijn.

tijdlang „de leeraars" en de „dominolatrie"

„heiligen" het laatst

eeuw zóó ver voortgewoekerd, dat ze grensde aan afgoderij. Nu nog ziet men maar al te veel hoe vooral jeugdige, bezielde predikers, met name in sommige kringen van vrouwen, met zulk een alle perk en maat te boven gaande vereering worden aangezien en aangestaard, dat de vraag of hierin ook gezondigd wierd, reeds ophield een vraag te zijn. In andere kringen weer wordt met reeds afgestorven leeraars van hoogen naam en met bekende oude schrijvers een soort vereering gedreven, die evenmin der vorige

altoos de juiste grenzen weet te eerbiedigen, en zeer stellig door Brakel,

Comrie en wie er meer zijn, zoo ze uit hun graven konden opstaan, zou bestreden worden. Zelfs bij mannen, die eerst kortelings overleden, gelijk in sommige kringen van den kostelijken leeraar uit Smijtegelt,

Elberfeld,

is

dit

kwaad

kennelijk.

En

door altoos voor de eere Gods

juist

niet neer te

dat niettegenstaande deze te

roepen en den mensch

mannen in

zijn

werpen de harten hadden veroverd.

Doch ook buiten den kring der leeraars is hier veel brandstof voor het kwade vuur aanwezig. Of worden niet sommige vaders en moeders in Christus in meer dan één kring hooggeschat op een wijze, die hun

moet schaden? Hecht men

ziel

niet

soms aan de keur van menschen op een

wijze, die toont dat de vrijheid

van den Christenmensch die alleen naar bij aanvrage om de voorbidding

zijn

God

vraagt, ontbreekt? Sluipt er niet

der gemeente vaak een afgodisch begrip

een

magische

kracht

school? Ziet

men

in,

niet

alsof

in

die voorbiddinge

almeer een bemoeiing, een

bezig zijn van onzen geest met de dooden toenemen, die allengs een bedenkelijk karakter erlangt? Hoe verschillen niet onze huidige begrafenissen van den eenvoud onzer Vaderen?

Wie denkt op onze smakeloos

pronkerige, opgesmukte en wanstaltig opgesierde begraafplaatsen nog aan

den ernst des doods en dien toorn des Heeren, waardoor ons kwijnend En alsof zelfs de grenslijn van het graf deze vaart nog niet stuiten kon, wat vindt men niet ook in Protestantsche kringen vaak een sentimenteel voortleven van den geest in een ingebeelde gemeenschap met uitgedragen dooden. Altegader ziekelijke afdolingen die ten leste tot de zonde der Spiritisten hebben geleid, en de gebondenen van harte verlokt, om met Saul naar Endor te gaan en zich te vergasten aan het oproepen van gestorven geesten. leven vergaat?

Dit alles nu

E

Voto

I

ligt

op één

lijn

met

de

heiligen-vereering

van

Rome. 18

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen