E voto Dordraceno : toelichting op den Heidelbergschen Catechismus - pagina 262

XXXI. HOOFDSTUK

ZOND.

264

en

zijn

blijven,

IIL

de geheele gemeente in een toestand te houden, dat ze

haar zonde wel waarlijk in steeds dieper diepte betreurt, maar ook steeds vollediger en inniger gelooft, dat alle deze hare zonden vergeven zijn.

Toch hij,

,.

het

Calvijn

liet

hier niet

bij.

In de Sleutelmacht, zoo oordeelde

God aan

school nog meer, en lag ook de bevoegdheid door

gegeven,

om

van

standpunt tot

zijn

kerkelijke

Tucht,

over den Dienst des Woords saamhing.

theorie

met

rechtstreeks

die

kerk

kwam

hetgeen wel openbaar was, te oordeelen; en zoo do

zijn

hij

zijn

Gold toch in den Dienst

des Woords het voorwaardelijke bij elke betuiging dat onze zonden vergeven zijn, zoo kon daarom niet ontkend, dat in sommige gevallen dit voorwaardelijke niet meer zoo geheel doorging, overmits vaak geen kennis

van het hart noodig was,

^Vandaar

om van

grove zondeschuld overtuigd

te zijn.

onderscheiding tusschen private en publieke zonden,

zijn

zonden van zoo tastbaren aard, dat geheel de gemeente

er

d.

w.

z.

van wist en

geheel de gemeente ergerden. Dus geen inquisitoriaal onderzoek, of er ook in het hart, en

zonde school

om

lier leven,

eenige zonde op het spoor te

van

constateeren

de

tastbare

zonde, waar

Dan toch kon de kerk

was.

toiriteit

evenmin een indringen

in

iemands

particu-

komen; maar eenvoudig een die

van meer algemeene no-

er zich niet

van afmaken, door

te

zeggen, dat ze het hart niet kende. Hier was een zonde, die klaarblijkelijk

en

grijpbaar

het

oog op

aan,

omdat

was,

en die de kerk dus niet kon ignoreeren. Welnu, met

zulke zonden die

nam dan

de Sleutelmacht een ander karakter

Dan moest

zonden een ander karakter droegen.

oordeelen, opdat of het valsch gerucht weerlegd wierd, bleek, de

of,

de kerk

zoo het waar

gemeenschap van de kerk met zulk een publiek zondaar

v/ierde

verbroken. Iemand, die alzoo leefde, en onberouwelijk in de zonde voortging,

mocht

niet

y verzoening, en

de

in

den waan worden gelaten, dat

in

haar heiligen

had aan de

Daarom volgde dan

zin.

een öf een gedeeltelijke, of een algeheele verbreking van de

gemeenschap met de kerk, door wering van het bannelijke

deel

gemeente mocht door het gezelschap van zulk een

openbaar zondaar niet verzwakt voor zulk

hij

uitsluiting.

Dit

heilig

Avondmaal

of door

was dan het hinden van de zonde; maar een

binden waarop een ontbinden volgde, zoodra, op de bede en het vermaan der gemeente, het waarachtig berouw in den verstokte hij

in het

beleed.

midden van Gods volk Gode de eere

kwam

Dan toch verklaarde de kerk op grond van

was opgewekt, en

geven en

dit

zijn

zonden

eveneens openbare

en sterk sprekende berouw, dat de breuke was weggenomen, en zijn zonden

hem of

vergeven waren.

En

hierbij gold

dan

als regel, dat zulk

een binden

ontbinden niet mocht plaats hebben, of de kerk moest in de overtui-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen