E voto Dordraceno : toelichting op den Heidelbergschen Catechismus - pagina 252

254

ZOND.

Heere gold

den

•^Viin

XXXI. HOOFDSTUK

II.

zoodanig aanvankelijk slechts moord en echt-

als

breuk.

Zoo wierd dan de macht der Sleutelen almeer van y

maakt, en trad de

geestelijkheid,

om

gemeente losge-

(Je

onder de leiding van den bisschop, als

over ergerlijke en openbare zonden vonnis

geestelijke

rechtbank op,

te strijken.

Getuigen werden daarbij gehoord, een onderzoek ingesteld, en

de

bijaldien

aangeklaagde schuldig werd bevonden, het vonnis van den

Ban over hem uitgesproken.

Doch hiermee eindigde de uitoefening der

Immers de uitgeworpene kon berouw hebben, kon verlangen terug te keeren, en nu was het nogmaals de geestelijkheid, die optrad, om die verlorene den weg aan te wijzen, dien hij te bewandelen Sleutelmacht

om

had,

niet.

den vrede met de kerk en

God

zijn

Wie

herwinnen.

te

zich

hiervoor aanmeldde, werd dan peiütent, letterlijk een boetvaardige, en ontde geestelijkheid aanwijzing van wat

ving nu van

hij

de echtheid zijner boetvaardigheid te bewijzen. l]n had

dan werd in

men

openlijk

echter nog

God de zonden vergeven kon.

zonde gevallen geloovige wierd beschouwd

m.

om

hieraan voldaan,

Hierbij hield

steeds vast aan de overtuiging, dat alleen

De

hij

met handoplegging en een kus des vredes weder

hij

gemeenschap der kerk opgenomf-n.

de

doen had,

te

als

iemand, die zich zelf

een wonde had toegebracht, en die nu van den bisschop als arts de aanwijzing ontving van de artsenij, die te heelen.

deze

Zijn

artsenij

wederopneming

moest aanwenden,

hij

Cyprianus de bisschop

Slechts

hiertoe

zelf

deze

wonde

kerk was dan de betuiging, dat

in de

had aangewend, en dus

wiens wonde geheeld was.

om

in

te

beschouwen was

zooverre

mede,

als

hij

iemand,

werkte reeds volgens kerk ver-

als de bisschop de

tegenwoordigde, en iemand door verzoening met den bisschop te zoeken,

toonen

moest dat het hem ernst was met

met God

immers buiten de

te erlangen, die

zijn begeerte,

kerkelijke

om

den vrede

gemeenschap on-

denkbaar was. Wie buiten de kerk leefde was daardoor op zich "*

een verlorene. Door weer lijkheid

van weer gered

van den nog

niet

geestelijke

in de

te

kerk

te

komen, opende

zelf reeds

zich de

moge-

worden. Zelfs het denkbeeld, alsof de uitspraak

iemand op onfeilbare wijze de zonde

opgekomen.

hij

vergaf,

was toen

Of iemand werkelijk met God verzoend was, kon

eerst in het laatste oordeel blijken, en

daarom ging elke wederopneming

gepaard met een opzettelijk gebed der geestelijkheid en der gemeente,

om

den teruggekeerde aan te bevolen aan de genade Gods, opdat de vergeving zijner '

zonden een volstrekte mocht

zijn.

Ja zelfs toen Augustinus optrad

met de stelling, dat een schuldige aan (/orxZsonrff? niet slechts zich verwond, maar zich gedood had, en dus weer uit dien dood moest opgewekt, wierd nog altoos de eigenlijke verlossende kracht

niet

van den

priester,

maar

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen