E voto Dordraceno : toelichting op den Heidelbergschen Catechismus - pagina 556

XXXY. HOOFDSTUK

ZOKD.

558

II.

mensch moet in het diepste van zijn wezen een onuitroeibare neiging bezitten, om met dit Beeld Gods de innigste gemeenschap te bezitten. Hij kan van dit Beeld Gods niet loskomen en ook, waar hij het verloor, moet het heimwee naar dit Beeld kan

tengevolge

het

of de

anders,

niet

,

Gods,

het ook onbewust en ongemerkt,

zij

wezen

uit zijn schepping, uit zijn

Gods

val dit Beeld

''

Hy

Gods.

Hij

om

zelf,

dan dat

God

het Beeld van hij

hoe kan de poging

En toch

maken?

te

hem

hem

een onuitsprekelijk ge-

hem

natuur

drijft zijn

om

rusteloos

het Beeld van God, dat

Hij heeft het niet,

om

vormen ?

te

eigen natuur

steeds prikkelen. Dit volgt

hebben. Maar wat spreekt dan meer van-

te

uitblijven,

een beeld van God drijft

zich dus in

een poging zal wagen,

ijlings

verloren heeft, zelf

hem

mensch. Zoodra de mensch door den

beantwoordt nu niet meer aan het Beeld

heeft het niet meer.

uit,

hij

moet

verliest,

van leegte openbaren.

voel

als

hij

moet het hebben;

zich zelf te helpen door

Dit

is

met eigen hand

geen wilkeur van den zondaar. Zijn

naar

hiertoe. Dit zou niet zoo zijn, indien hij niet

den Beelde Gods geschapen ware; maar nu

hij

eenmaal naar den Beelde

Gods, en niet anders dan naar den Beelde Gods geschapen

is,

nu kan

hij

er niet buiten, en eenmaal zondaar geworden, en van het Beeld van God beroofd, moet hij zich wel zelf een Beeld van God pogen te verschaffen.

kan

Dit

niet anders. Dit

is

nadat deze door de zonde

Toch den

is

zondaar nog

menschelijk

dien

de dorst naar het Beeld Gods, die ook

het voldoen aan die menschelijke behoefte

zelf zich voorbehouden. Hij zou zijn

God ons worden teruggegeven. In den

in zijn menschelijke natuur;

want

zijn bij

Zoon zenden, en

voor den

Christus

te loor

ging in

in Jezus Christus als het ons hergeven Beeld

zondaar

is

het Beeld

zijn Goddelijke,

in die menschelijke natuur

zelfde Beeld van God weer opgericht, dat

Het geloof

•"

is

een heilige en onsterfelijke trek van

dan ook metterdaad weer verschenen; niet in

van God

dit

wel

overblijft,

Zoon, die daartoe onze menschelijke natuur zou aannemen, zou

het Beeld van

maar

Want maar

wezen,

den zondaar had God in

viel.

het voldoen aan deze aandrift niets dan nieuwe zonde; zonde

op zonde gestapeld. in

natuurlijke aandrift van zijn natuur als mensch,

werd

Adams

van God

is

val.

daarom

het positieve dat in dat gebod geboden wordt; terwijl

dit zelfde

gebod ons verbiedt elke poging,

zelf eenig

Beeld van God

te

om

buiten dezen Middelaar om,

maken. In Christus schonk God ons

zijn

Beeld

terug, en wie in dien Christus gelooft, wordt naar datzelve Beeld in ge" daante veranderd, zoodat hij dan ten slotte ook zelf weer de trekken van

Gods Beeld

gaat vertoonen.

Wie daarentegen

buiten dien Christus staat

en dien Christus verwerpt, mist het Beeld van God nog, en wordt nu door zijn

zondige natuur onweerstaanbaar geprikkeld,

om

zelf

raad te schaffen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen