E voto Dordraceno - pagina 224

ZONDAG

212

liet

werken, en immers

alles

X.

HOOFDSTUK

I.

zou op hetzelfde oogenblik stilstaan en ver-

sterven.

wat óók van u zelven, van uw magen en lieven geldt. Gij leeft en Hetgeen waarvan gij leeft is de adem Gods, die in uw neuszij gaten is geblazen, en die in uw bloed den klop van het hart en den slag van den pols, en uw zenuwen de gevoeligheid en uw spieren de kracht instort. En nu, ge kent het woord van den Psalmdichter: Neemt Gij hun adem weg, zoo sterven ze en keeren weder tot hun stof!" Of twijfelt ge hier nog aan, vraag u zelven dan maar af, waar het van daan komt, dat ge, laat ons zeggen, wel 50 kilo kunt vertillen, maar geen 200: dat ge schrikkelijke moeite hebt om 20 kilo ook maar één kwartier uurs te torsen, en dat ge uw eigen lichaam, dat 70 of 80 kilo weegt, vlug en soms uren achtereen draagt en tegen hooge bergen op kunt stuwen? Wat toch is nu die kracht? Waar zit die in uw spieren? Is die ooit gezien of microscopisch waargenomen? Wie bepaalt haar maat? Hoe raakte ze op en komt ze weer terug? En hoe zult ge dan uw eigen persoon begrijpen, zoo ge wegneemt het apostolisch belijden: ,,In Hem leven we, bewegen we ons en zijn we." En nu komen we op uw leeuw terug. Gij maakt een enkelen marmeren leeuw, zoo ge beeldhouwer zijt. God niet. God de Heere schept duizend levende leeuwen, die hun muil opsperren en brullen dat het dreunt door in zijn al het woud. En we zagen ten eerste dat God al die leeuwen eigen hand draagt, en ze nooit uit zijn hand kan zetten, en ten andere dat als die leeuwen brullen God de Heere de kracht voor dat brullen in de leeuwenborst gaande moet houden. Maar nu komt hier ten derde nog bij, dat die leeuw ook gevoed moet en gedrenkt, en ook dit moet God zelf doen: ,,Zij alle wachten op U en Gij geeft hun spijze te rechter Iets

leven.

,,

tijd."

hoe de Schepping vanzelf de noodzakelijkheid der Voormedebrengt. Gelijk een reeder geen schip in zee kan zenden, zienigheid of hij moet tevens zorgen dat alles aan boord komt, wat voor de maanden

Zoo

blijkt dan,

dat de reis duurt, noodig zelf

en

mee,

in veel

om

is,

en

in

het schip te sturen

hooger mate nog, kon

den kapitein moet en

zijn

doel

te

God geen Schepping

hij

laten

het

ware

bereiken,

zoo,

als

in het leven roepen,

of uit die schepping vloeide vanzelf de noodzakelijkheid voort,

dat Hij

tot den einde toe die Schepping drage, in stand houde, voorzie van wat

ze behoeft en aansture op haar doeleinde.

En

dit

is

niet

aan den Heere

is

een noodzakelijkheid, die door een macht buiten

God

opgelegd. Integendeel, deze noodzakelijkheid vloeit

uit

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen