E voto Dordraceno : toelichting op den Heidelbergschen Catechismus - pagina 565

XXXV. HOOFDSTUK

ZOND.

567

III.

uitwendige in kleeding, gebaar, gang en vorm was zoo overwegend, dat stellig in

de meeste gevallen de spanning der

om

richtte,

maakte van

Dit

vormen

vormen zonder

uitwendige

die

zelf

dat

men aan

ziel zich er bijna

feil

of fout

het uitwendig

waar

geheel op

te

nemen.

waarnemen van deze

zoodanig waarde ging hechten. Zooveel en zooveel Paternosters,

als

zoo en zooveel Ave Maria's, zoo en zooveel „Engelsche groetenissen, afge-

En algemeen was

preveld te hebben gold als verdienstelijk.

onware overtuiging ingedrongen alsof op Gode behage kon. Daartegen ben

zijn

vorm

onze vaderen toen ingegaan, en ze heb-

het vrome volk weer naar het Beeld Gods teruggeroepen, dat in

al

Christus

gegeven was, dat door het geloof in Christus ook in hen weer

kon opleven en ze hebben de waarachtige

alle

de valsclie en

zichzelf deze uitwendige

waarheid weer doen schitteren, dat

heerlijke

religie in niets

anders kan bestaan, dan hierin, dat

wij,

kinderen der menschen, ons uiten, aanstellen, en voor' het aangezicht Gods

gedragen als geschapen naar den Beelde Gods. Op dien grond hebben ze

w aardij

alle

ontzegd aan elk uitwendig werk, dat niet bezield was door

het geloof in Christus, als het ons door God herschonken Beeld van Zichzel-

ven

en tevens alle kracht ontzegd aan welken godsdienstvorm ook, die niet

;

door een uiting der

pen

van

alle

ziel

kleeding,

ceremoniën en bewegingen.

Zelfs

handvouwing en wat

zij,

dies

hun roepen was maar, Vader in de hemelen,

van

verloste

Vandaar hun verwer-

gedragen en vervuld werd.

religieuse

meer

alle

het

kunst,

religieuse

kruis

kwam bij

hen niet

alle

religieuse

kniebuiging,

de

in eenige waarde.

Al

slaan^

de

om de vrije zielsuiting van het kind van God voor zijn d. w. z. om de doorschijning van het Beeld Gods in den

Christus. Steeds naar den regel, „dat

we ons licht zoo zouden

doen schijnen voor de menschen, opdat ze onze goede werken zien mochten en onzen Vader die in de hemelen Niet,

men

van de knieën lijk.

is

verheerlijken mochten."

versta ons wel, alsof onze vaderen op zichzelf in het buigen iets

verkeerds zagen. Knielen ook in de kerk

Maar, helaas, de uitkomst had getoond, dat

dit

is zelfs

voor aller oogen den mensch in zijn uitwendigen zin verstrikt en ten leste schade aanbrengt. Het kruisteeken

en

op zichzelf zou het heerlijk

wegen heilig

uit

kon komen maai;

teeken op

die

zijn,

heer-

buigen van de knieën

was ook onzen vaderen

alzoo heilig,

zoo dit teeken van het kruis aller-

helaas, de uitkomst had getoond, dat dit

wijs niet in de wereld kan

worden ingedragen, of

het wordt feitelijk tot een amuleet verlaagd of werktuiglijk bespot in zijn

En zoo moet ook nu ons standpunt tegenover alle deze vormen van Godsvereering steeds naar den regel onzer vaderen bepaald heilige beteekenis.

worden.

In

zielsuiting

geen op

van deze vormen steekt op zichzelf kwaad. Indien de

de hoogte van deze

vormen

is,

zoodat deze vormen niets

-r

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen