E voto Dordraceno : toelichting op den Heidelbergschen Catechismus - pagina 461

ZOND.

Want wel schijnt het

XXXIVa. HOOFDSTUK

463

II.

alsof we voor de onderscheiding tusschen goed en

een algemeenen regel volgen, maar meer dan schijn

kwaad

We [leven

is dit niet.

niet

alleen.

Om

ons heen

hebben

als

wy. Daardoor komt het dan, dat er in heel dezen kring zeker

algemeen gevoelen

van menschen

zijn tal

die

ongeveer gelijke neigingen

voor wat gepast of ongepast

ontstaat

is. En omdat opkwam, ontvingen we dan goeddunken volgden, maar een hooger wet.

deze stilzwijgende regel ook ons in het hart

den indruk alsof

Toch

we

dit feitelijk

is

niet eigen

niet zoo, gelijk duidelijk blijkt uit de gemakkelijkheid

waarmee we ons aan dezen

regel onttrekken, zoodra

we

door verhuizing

of anderszins in een anderen kring overgaan, en daardoor

ren levensregel

in aanraking

komen;

levensregel allerlei wijziging laten ondergaan, naar gelang den, of andere indrukken ontvangen. Zoo

ren regel te gehoorzamen,

men verkeert nog in men toch feitelijk

eigen goeddunken volgen, en nu aan dat eigen

lijk

van rechtschapen, eervol

te

zijn.

dezen

we ouder

wor-

waant men dan nog aan zeke-

hooger beginsel dient, terwijl

geeft

met een ande-

of ook zonder te verhuizen

de meening dat

men

een

niet anders doet,

dan

zijn

goeddunken den

fatsoenlijk, ideaal of

eeretitel

ook eenvoudig zede-

Hierin wordt dan de zonde van het Paradijs volkomen. De

Wetgever is opzij gezet. Zelf is men zijn eigen wetgever geworden Men is nu als G-od, zelf onderscheidende tusschen goed en kwaad. En in de tweede plaats protesteert de Catechismus tegen het volgen van menscheninzettingen. Al naar gelang toch de mensch

fier

en sterk

van karakter, of slap en zwak van aard

zijn

eigen goeddunken

zijn

te volgen, óf

is, zal hij óf meer neigen om meer leunen gaan op inzettingen van

medeinenschen ; doch zoo, dat het in beide gevallen

van een

regel, die

niet door God,

maar door den

is

en

ynenseh

blijft is

het volgen

Wat

ingezet.

hier over de „menschelijke inzettingen" gezegd wordt, versta

men

intus-

schen niet verkeerd. Als door den koning van een land inzettingen voor het

leven van zijn volk gegeven zyn,

mogen deze op

met wat men noemt „menschelijke inzettingen" op één lijn worden gesteld. Voor zoover toch van Godswege aan dezen koning volmacht en bevoegdheid

gegeven

is,

om

voor zijn volk de wet

te

zich zelf niet

geven, bindt deze wet de

conscientie wel waarlijk. Alleen maar, ze bindt de consciëntie niet

een

mensch het aldus

mensch

er de

inzette,

omdat maar overmits God de Heere aan dezen

bevoegdheid toe verleende, en overmits diezelfde God den

onderdanen den

plicht oplegde,

om hun

koning

gehoorzamen. Vandaar dan ook dat de gehoorzaamheid aan deze wet ophoudt, zoodra de koningin zijn wetgeving de grenzen overschrijdt, die hem van Godswege gesteld zijn,

te

en het gehoorzamen van den koning zelf in zonde overslaat, zoodra

zijn inzetting iets gelasten

mocht tegen Gods

eere. Hetzelfde geldt natuur-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen