E voto Dordraceno : toelichting op den Heidelbergschen Catechismus - pagina 541

ZOND.

en dat

lot beslist.

houding tegenover

Deze

543

VI.

dus naast God en voor Gods aangezicht huldigt en erkent als

hij

een macht, die over zyn-

Christelijke kerk

in

XXXIVb. HOOFDSTUK

met

zulk soort spelen,

al

van oudsher door de

is

aangenomen. De oudste Christenen zagen

beslistheid

deze spelen niets dan heidensche inkruipsels, die tot in de figuren

al

van het kaartspel

toe

'

aan de heidensche goden herinnerden. Nog heden

dage erkennen dan ook de Roomsche moralisten, dat de kansspelen

ten

verboden waren, waarbij ze verwijzen naar Canon

oorspronkelijk

35 der Apostelen, en Canon 73 van het Concilie van Elvira heeft

tius

in

42, ol.

en Voe-

(300),

geschrift over het lotspel (Utr. 1660) op pag. 151

zijn

in een aanhangsel een vrij volledig overzicht gegeven

met name

die dienaangaande,

bij

v.

v.

van de uitspraken

Cypriaan en andere kerkvaders voorko-

men. In den loop der middeleeuwen

is

'

deze zienswijze echter prijsgege-

ven, en toen de latere moraal der Jezuïeten aan het

woord kwam,

is

het

kaartspel onder de Roomschen, zelfs onder vele geestelijken, weer in zwang

gekomen. Alphonsus de Ligorio (Theol. moralis rond

IV. p. 171) spreekt het

dat zulke manieren „thans te verdragen zijn

uit,

hedendaagsche algemeene gewoonte,

met het oog op de

die zeer zeker verschilt

van

en bekrompen tucht, die in de eerste kerk gold." (Et hos vere

die

oude i

dici potest

excusari ab hodierna et universali consuetudine, quae certe differt ab

antiqua

ping zoo

te

werk, dat

men

eerst zei: „Dat

maar de leeken kunt ge zoo lagere

geestelijken,

gaf.

en

En wel

is

die

ook

er te alle tijde

buiten invloed, en zoo

bij

de

kwam

illa

deze verslap'

Dan mochten wel de

aan verslaafden. En

zoo het

ein- >

maar geen schandaal

Roomschen een strengere richting

slappe moraal afkeurde,

een

zulk

bij

aan deze spelen meedoen.

ze er zich niet niet,

ging

goed voor de geestelijken,

streng niet binden."

scheen ook dat zulk groot kwaad

geweest,

is

alleen niet de hoogere

Toen ook wel de hoogere, mits delijk

Men

arcta primitivae Ecclesiae disciplina).

maar

feitelijk bleef

deze

het kaartspel en allerlei ander kansspel weer

algemeen gebruik. Van nature vindt een zondig mensch kaartspel veel

in

prettiger die

dan schaakspel, en onder de

velerlei kaartspelen

nog wel

die,

het snelste afloopen, bijna uitsluitend op kans drijven, en waarbij de

vaardigheid het minst in het spel komt. Juist

daarom echter was het

natuurlijk dat Gereformeerde leeraars der

zedekunde weer onverwijld de practijk der eerste Christelijke kerk hersteld hebben.

de des

In

Genève gaf

avontuurlijke levens,

Prof.

Daneau den

stoot,

door

zijn geschrift

over

lotspelen, en ten onzent Tafïijn in zijn Boetvaardigheid

waarin

hij

van

„de

avontuursche lotspelen" handelt

in

het

tweede Boek, hoofdst. XIX, en met deze mannen hebben Perkins, Aretius, Junius,

Rivet, Wollebius, Voetius, Piscator, Peter Martyr, Zanchius, Mar-

r

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen