Uit het Woord - pagina 23

19 liet heilige ware te achten. De eisch, dat men van de ervaring der ziel liefst zoo weinig mogelijk reppe, de heiligheden van het hart voor elk onzichtbaar make, eii óf geheel van eeuwig leven zwijge, of althans door vage algemeenheid al het beklemmende aan zoo teeder

van

woord

ontneme,

wordt

door woord en daad de Schrift weersproken,

niet beaamd.

Zwijgen over de heiligheden der ziel is geen teeken van schuchtermaar eer van gebrek aan ernst en diepte des levens. De schuchtere komt niet dan noode uit zijn verberging te voorschijn, maar hij komt. Zelfs het beweren, dat het genoeg zou zijn, om leven te toon en, en dat opzettelijk spreken van onze ervaringen, dat de onverbloemde poging om anderen tot ons leven te trekken, kortom, de bepaalde prediking van het Evangelie nooit op den weg des eenvoudigen van hart zou liggen, weerspreekt te stuitend en tastbaar het priesterschap der geloovigen, om van gebrek aan erbarming te worden vrijgepleit. Slechts zie men op de wijze, om zijn leven aan anderen te openheid,

baren, zeer scherpelijk toe.

Kwam

zoover met u, dat ge over het teederst werk Gods aan spreken kondt, zonder anderen den indruk te geven, dat ziel dat eigen oogenblik lofzong in het binnenste voor Hem, die u trok, dan is niet slechts de invloed van uw woord gebroken, maar hield uw zielsgeheim ook op waarheid voor u zelf te zijn. Het heilige wordt ontwijd, niet door het te openbaren, maar door het van zijn heiligheid ontdaan en dus niet in zijn werkelijke gestalte aan anderen te toonen. Het mag op den weg van uw hart naar de lippen het stofgoud van de vleugelen niet verliezen. Uw lippen moeten met de kool van het altaar aangeroerd en ontzondigd, eer ze waardig zullen zijn het heilige in u tot voertuig te strekken. De poort van uw hart mag niet openstaan, zoodat elk er in gluurt, maar moet elk maal dat ge het heilige openbaren wilt, opzettelijk, met bewustheid, liefst met den sleutel des gebeds, worden geopend. Vooral, het worde na zijn openbaring, naar het hart teruggebracht. Men late het niet op de lippen vernachten, om het straks, als woonde het tusschen uw lippen, te pas of te onpas voor elk oor uit te roepen. Men zij niet haastig met het spreken van dit heilige des innerlijken levens. Het verlate de lippen niet, eer men weet, dat het door het oor des anderen kan worden ontvangen, om niet daar te blijven liggen, maar om door te boren tot zijn ziel. Er mag van het heilige niets verloren gaan. Uit erbarming geboren, mag het aan de ordinantie der barmhartigheid niet onttrokken worden. Wat men om niet ontving mee te deelen, is dus plicht, onafwijsbare roeping. Maar nooit doe de drang der barmhartigheid aan den eerbied voor het heilige te kort. Barmhartigheid is nog hooger dan een

uw uw

ziele

het

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen