Uit het Woord - pagina 139

135

bodemlooze

de dat is

niets

hij

dan

ijdelheid,

het

zal

is,

diepte

der

afhankelijkheid

dat zijn gebed niets

en

is,

en daarom roept naar

zijn

komen en wiens mogendheid

er

wegzinken, al

dat

hij

weet

vermogen minder die het doen moet

zijn

God,

het alleen tot stand brengt.

zóó tot dien God, dat hij Hem de eere geeft ook voor de eerste kleine roerselen, die een zwakke neiging ten leven verrieden, en van Hem smeekt, om neiging, wil en kracht en werking ten goede. Ja, is het zulk een bidden, dat dit danken en smeeken niet bij wijze van eerbetoon, maar nit innerlijken nood naar de lippen dringt, en doortrild is van dien toon der zichzelf wegwerpende ootmoedigheid die bekent uit zichzelf vlak het tegenovergestelde te

Bidt

hij

;

voortbrengen en midden in den dood te liggen, terwijl God dan zeg ik u, alleen het leven en het leven uit en door God is, wortelt, uitverkiezing al ontbreekt der diepte dat zulk een ziel in de vrucht van opvoeding dwaling der gedachten, verlichting die de de nog, uitzuiveren. moest en levensomgeving, Bij de wereld staan ze dus nog als pelagianen te boek, en gaat ge op den klank af, dan zijn ze het ook nog. Maar één ding zullen ze toch nooit. Al zijn ze uit de strikken van Baal met hun denken nog niet los, ze zullen de knie voor Baal niet buigen en zijn beeld niet kussen met hun mond. Er zal niet dat ijveren voor de leugen in hen zijn, dat den ketter kenmerkt. Ze zullen niet die innerlijke vijandschap openbaren, die bij den mensch, wiens hart den Pelagius nog niet in zich zelf ontdekte, terstond vuur vat, als ze met de Ze mogen nog met kracht der uitverkiezing in aanraking komt. pelagiaansche stellingen' spreken, en in de taal der genade zich nog niet kunnen uitdrukken, maar toch hun Heere bewaart hen, dat ze in de pelagiaansche woorden niet meer den vurigen levensgloed leggen van het pelagiaansche hart. Dit geldt thans. Dit gold ook in de middeleeuwen. Ook toen had de Heere zijn zeven duizend die, zij het ook in de onbewuste levensdiepte van het hart, recht stonden voor de vrij macht Gods naar zijn eeuwig voornemen in Christus. Dat dit innerlijke geloofsbestaan niet van lieverlee tot eene betere zullen

—

kwam, was niet hun schuld. waren met alle gedoopten opgevoed in de Roomsche kerkleer. Ze waren door de praktijk der Boomsche kerk aan een vorm van eeredienst en versterving gewend, die aan de vormen van hun bewustzijn, aan hun algemeene denkbeelden en geloofsbegrippen, een tegenovergestelde uitdrukking leende. Bovendien, van een zelfstandig optreden der leeken, gelijk onze kerk dat kent, was in de Christelijke kerk destijds geen spoor. Toch zou de ervaring der ziel wel allengs tot zuiverder belijden genoopt hebben, zoo men niet stelselmatig elk opkomen van zulk een belijdenis onderdrukt had. Tegen den denker trok men aanstonds te belijdenis

Ze

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen