Uit het Woord - pagina 19

15

hem,

Tot

dat

tot

niets,

tot dat

weggestovene van het stofke aan

de weegschaal gaat net woord des Eeuwigen uit: „Ziet, men zal zich tegen u stellen, tegen u vergaderen, maar wie zich tegen u vergaderen zal, zal om uwentwil vallen!" zal om zijns Gods wil onHij, de brooze, zwakke, hulpelooze, verwinlijk zijn! Tegen hem niets bestand! Voor hem alles zwichtend! Alles deinzend voor de geheimzinnige macht des geloofs! Alzoo toch

—

woord der

het

spreekt

belofte:

„Alle instrument, dat tegen u

bereid wordt, zal niet gelukken!" macht, die hooge macht, die allen tegenstand breekt en onfeilbaar ter overwinning leidt, werken door zijn eigen persoonlijkheid, met een werking, die reikt tot in het eeuwige leven: „Alle Zelfs

die

zal

die in het gericht tegen u opstaat, zult

tong,

gij

ver-

doemen." De ziel,

die in haar niet door den scheppenden adem des Geestes bezwangerd werd, hoort dat zij, de geoordeelde in zich zelve, van God Almachtig geroepen wordt, om de wereld en zelfs de engelen te oordeelen: „Weet gij niet, dat de heiligen de wereld oordeelen

Weet

zullen?

Ze

gij

niet,

dat wij de

verzekering

ontvangt

engelen

van

in

de

zullen oordeelen?"

handpalm des hoogen en

Hem

als het zwart van het oog te ze voorwerp was van Gods dat hoort zijn voor zijn goddelijk hart. Ze had gepeild en ze nog zonde haar eeuwige liefde, nog eer ze ooit van God werd ook Zoons des bloed ontvangen en geboren was. Het haar toebetrouwd. werd heiligen der om haar vergoten. De zalving

heiligen

te zijn gegraveerd.

Gods

Tot priester gewijd en met Christus als koning gekroond te zijn, i de erfenis der heiligen, geen onzekere toezegging, maar onwraakbare belofte. Van de volzaligheid in liefde, licht en leven heet het: „Dit is de erve van de knechten des Heeren en hun gerechtigheid is uit Mij, spreekt de Heere!"

Is

dit

u

Oostersche

beeldspraak?

Hartstochtelijke

uitgieting

van

het overspannen gemoed? Immers niet Het is het woord uws Gods, de belofte van den trouwen Getuige! Niet boven de werkelijkheid uitgaande, maar verre beneden blijvend! Een worsteling der hemelsche heerlijkheid om een zwakke schaduw, van haar eeuwige glansen te teekenen in der menschen taal. En ge aanvaarddet die belofte. Er werd u gezegd: „De hemel is

uwe,

ook

is

ja,

—

en uwe ziel fluisterde in heerlijkheid," „Amen, schier verlegen over haar grenzenloozen moed

uwe haar

heilige stilheid,

:

Amen!" Maar opent

zich

dan met dat

Amen

niet tegelijk de afgrond

van

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen