Uit het Woord - pagina 101

97

En

men

dat laat

zoo.

Daar doet de gemeente Zelfs

men

beseft

als gemeente niets aan. niet meer, dat afsnijding van deze

kwade ranken

onafwijsbare pliclit is jegens den Heere en jegens den broeder. Dat dit in onze massale volkskerken niet anders kan, mag niet als verontschuldiging gelden. Het bewijst slechts dat deze Kerkstaat nooit door den Heere gewild kan zijn.

We

hebben zijn gezaghebbend Woord. In elks Bijbel staat zijn en onvoorwaardelijk gebod. Men mag, tenzij men stout weg

stellig

zulk gezag verwerpe, in zulk een toestand niet blijven. Hij zelf heeft den weg ter voorkoming en wegneming van het euvel aangegeven. Eerst den broeder alleen. Dan met twee of drie getuigen. dit niet, dan de Gemeente. Maar die Gemeente, waar is ze ? Waar schuilt ze ? Hoe haar te vinden? Ge kreegt een twist met een uwer broederen. Er is een uwer broederen die iets tegen u heeft. Buigend voor Jezus' gezag was het u onmogelijk in dien onverzoenden staat voort te leven. Ge gingt tot hem. De verzoening werd beproefd, maar mislukte. Aan wien lag het? Aan u of aan hem? Gij noch hij mocht dit beslissen. Nogmaals gingt ge daarom tot hem, nu door een drietal broederen verzeld. Toch gingt ge onverzoend uiteen. Er was nog geen beslissing, want

Baat ook

spraken

al

de

hun gezag over

broederen in uw voordeel, uw tegenpartij der behoefde te erkennen. Wat nu te doen? Er kan geen twijfel Jezus zelf schrijft u de te volgen gedragslijn voor. Gij

niet

bestaan.

moet naar de Gemeente. „Zeg het der Gemeente" is zijn stellig bevel. Waar moet ge nu heen? Waar zult ge u vervoegen? Waar heen u wenden? Ach laat ons het bekennen. Die gemeente is in onzen ellendigen toestand niet te vinden. Men is gedoemd in den onverzoenden toestand !

zoo de wederpartij tot verzoening ongeneigd is. naar Jezus' woord doen. Men is in de treurige onom door het doen van Jezus' woorden te ervaren dat

te blijven voortleven,

Men kan

niet

mogelijkheid,

woord uit God is. Het pijnlijkst van dezen onhoudbaren toestand

zijn

is

nog, dat

men

er

geworden. Men leeft zorgeloos voort, zonder te beseffen, dat een toestand die ons belet naar Jezus' woord te leven, geen oogenblik mag geduld. Men acht nog dat het bespreken van dit kerkelijk vraagstuk een netelige quaestie te berde brengt, die niet sticht, niet opbouwt en met ons allerheiligst geloof in geen verband staat. Men keurt het nog als ongeestelijk redetwisten af, zoo men deze dingen voor de consciëntiën brengt. Die verstomping van het Christelijk levensbesef is het verontrustendst teeken van de kwijning en ontbinding der gemeente. Toch gaan we voort, de Gemeente het „Ontwaak, ontwaak!" toe

stomp voor

te roepen.

is

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen