Uit het Woord - pagina 27

23 der

tijd

meest in jonger jaren. Om een aetas Wie zal hier oordeelen? Ten slotte hoe kan dit met goeden tact kiezen, zoo-

ambtsaanvaarding

canonica

men

laclit

')

immers het eigen

hart!

valt

thans.

En

men aan

de hoogere critiek des geestes nog niet gewend is? Toch moet er dan gebeden, toch moet er dan gesproken, toch moet er dan gedankt, toch moet er dan gedoopt, toch moet er dan Avondmaal gevierd, toch moet er dan getroost, bestraft, vermaand Het het deelt zijn loop naar uren af. Arme ambt heeft zijn eischen, mensch, zoo de loop van het hart in u met den loop van het uurlang

—

!

werk contrasteert! Gemaaktheid vervangt dan de levensuiting eener hoogere natuur. Schijn van dieper inzicht, vertoon van meerder wetenschap, uitstalling van talent moet dan veel leegs en hols en arms goedmaken en voor geestelijk voedsel dienst doen. Allengs verflauwt ook dat vuur. Sleur en gewoonte beginnen zich als machten in het leven te doen gelden. Het ambt wordt een manuaal. spreek slechts Waar, wanneer ook Bidden o Gemoedsstemming doet er niet meer toe. Omgeving imponeert niet meer. Een gebed kan men altijd doen. De houding is spoedig aangenomen, de woorden vloeien van zelf over de lippen. Amen Het gebed is geschied Zoo met elke verrichting van het ambt. Het srevaar is zoo sjoot Dat uitspreken van den zegen bij het scheiden in Gods huis, wien wordt het niet meer een missa est, een gevoeglijk middel ter sluiting van de samenkomst, dan een werkelijk profetisch uitspreken van een !

.

.

.

.

!

!

!

!

!

zegen over de schare? Als de Doop in onze steden zich telken Zondag, soms tot twintig-, dertigmaal in eenzelfden dienst herhaalt, behoeft dan het gevaar nog aanwijzing, om den naam des Drieëenigen Gods ten leste uit te spreken, meer gedachteloos dan geestelijk, minder een sacramenteel woord dan een afgemeten klank! Is het bij het Avondmaal anders? Als het hart er niet bij is, en drijft Is het dan te vermijden, dat valsche opwinding echten levensgloed vervangt en men ten leste van het heilige staat te galmen, zonder dat de geest zich in die galmen belichaamt? Zie maar elk toe op eigen woord en gebaar Ook aan dezen vloek van het ambt is te ontkomen, maar veel gebeds en veel genade moet gezocht, om ernstig en waar te blijven, als men dient aan het altaar. Waakt men niet, laat men zich wiegelen op den stroom van gevoel en gemakzucht, o, dan komt een onheilige mechaniek van stem en vlotte taal en bevallig gebaar zoo licht de uitingen des geestes vervangen Dan komt men spreken, bidden, zegenen, doopen

het

ambt toch

!

den

—

!

^)

De bepaling dat men voor

zijn dertigste jaar niet in

het ambt mocht gaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen