Uit het Woord - pagina 35

31

meer uitgestoken, om krijgsknechten te werven voor de heirscharen Gods. Men vindt het volkomen natuurlijk en bij uitnemendheid goed, dat die anderen niet gelooven. Daar lijdt men niet meer onder, daar strijdt men niet meer tegen. Men legt er zich bij neer en heeft er vrede mee. Laat een beklemde van ziel zulk een versteende gestalte ontmoeten, en ze voelt de kwelling zonder zich zelve bewust te zijn. Ze weet slechts dit, dat die heilige man haar neerdrukt, en dat ze geen oogenblik banger vindt, dan waar zijn kwellende ontmoeting moet schijn

*

getrotseerd.

Toch

is

er

nóg

onheiliger.

De

hebbelijkheid kan ten leste in wreedheid en boozen lust overslaan, de geestelijke koning een geestelijk tyran worden in zijn kring. Gelijk de wellust ten leste in wreedheid ontaardt, zoo ook de geestelijke

hoogmoed.

om de meerdere te zijn kan in haar voleinding een worden, die lust vindt aan anderer zielsbenauwdheid en zich vermaken kan met de foltering van het hart. Ook die luipaarden zag men soms in het heilig woud van het heilige des Heeren binnendragen. Laffe, machtelooze geesten, die den blik neerslaan, waar waarachtig geloof hun op den weg ontmoet, en die het samenzijn met Gods echte kinderen uit schuwheid des De

zucht

hartstocht

geestes mijden. is daar een weerlooze, een verlatene, een afgedrevene ziel, wie de bekommering en beklemdheid des harten op het gelaat geteekend staat, en wie de vraag: „Wie redt mij?" van de zwijgende lippen spreekt, o, dan heeft de roofvogel zijn aas gevonden, waarop

Maar

een,

hij

neerstrijkt.

Dan

De

angst der

ziel

moet

zijn

vermaking

zijn.

spreken en wegen en keuren.

Eerst wordt een schijn van belangstelling aangenomen, waarmee men als de spin en gaf ze eende vlieg, het arme slachtoffer in zijn web vangt, maal gehoor, o, dan moet de ongelukkige in telkens dieper diepte neêrgestoten, dan moet elk starretje daarboven voor een dwaallicht verklaard, alle betere hoop, waaraan ze zich vastklemde, als zelfbedrog weggecijferd. Last op last wordt der schier bezwijkende ziel dan opgeworpen. Elke kier, waardoor ze in den hemel gluurde, dichtgestopt. Opengereten haar wonde, gespot met haar tranen, met satanischen glimlach gelachen om haar angsten. De wreedaard! Hij heeft zijn gaat

het

op

een

—

pijlen in het heetste gif gedoopt. Hij krenkt, nijpt, trapt weerlooze op de fel geprangde borst, en als ze dan niet meer kan, en schreiend in haar wee en pijn wegzinkt, o dan is het doel bereikt, dan waant de „heilige zijn heldenstuk volvoerd te hebben, en ziet nog met een verachting op zijn prooi neder, als waarmee een

scherpste

de

!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen