Uit het Woord - pagina 180

176 mensclien is volkomen verklaarbaar, zoo men met de Schrift de verkiezing der Gemeente en in haar van de enkele gelooLiyen Immers Christus, onze ^Middelaar, heeft niet de natuur der stelt. engelen aangenomen, maar het zaad Abrahams. De gemeente is niet door Schepping maar door Herschepping uit dood en zonde ontstaan. Niet de God, „die de dingen, die niet zijn roept alsof ze waren," maar de Herschepper, „die de dooden levend maakt," is in de glorie der Gemeente te verheerlijken. Leert nu de Schrift, dat de uitverkiezing der engelen niet is een herstelling der gevallen engelen tot een hooger staat van heerlijkheid, dan ze vroeger innamen, maar een staande houden van de niet gevallenen in hun oorspronkelijken toedan kan er natuurlijk stand, zoodat ze hun beginsel bewaard hebben van een toebehooren dezer engelen tot de gemeente geen sprake zijn; dan kunnen ze niet medetellen onder de uitverkorenen in Christus, dien ze wel als hun Heere aanbidden, maar met wiens verzoening in zijn bloed ze geen gemeenschap hebben; dan is er in het Lichaam van Christus voor de heilige engelen rangorde noch plaats. Gins: men daarenteo-en uit van de voorstelling, dat de uitverkiezins: der enkelen vóór de grondlegging der wereld niet in hun eenheid niet in hun bijeenhooren als Lichaam had plaats geals gemeente, zóó, dat eerst in den loop der tijden, na hun roeping maar grepen, het bijeentreden dezer enkelen een gemeente door wedergeboorte, en ge\'X)rmd en een band met den Christus Lichaam een allengs ontstaan, oorzaak noch reden zijn waarom ook de zou er was: dan aangelegd uitverkoren engelen niet in de zegepralende Kerk werden opgenomen en, zij het ook langs anderen weg dan wij, allengs tot gelijke betrekking, als waarin wij tot het Lam geraakten. Niet als Middelaar in algemeen en zin tusschen God en het schepsel, maar uitsluitend Middelaar Gods en der menschen is de Christus te eeren. Wie als anders oordeelt, werpt geheel de innerlijke oeconomie der Schrift omver. In de tweede plaats verwezen we naar de uitverkiezing van Israël als volk, waarover men niet te spoedig heenglijde. Immers niets is gewoner dan hen, die in de Schriftleer van de uitverkiezing óók door enkele personen zich nog niet kunnen gevangen geven, zich juist op die verkiezing van Israël als volk te hooren beroepen. Ze meenen toch aan deze volksverkiezing, die het verloren gaan der enkele Israëlieten volstrekt niet uitsloot, een bewijs voor hun geliefkoosde stelling te kunnen ontleenen, dat wel de schare der belijders, de verzameling der Christenen, de vergadering der Gemeente, is verkoren, maar zonder dat hiermee ook voor de zaligheid der enkele personen en Gemeenteleden iets is bepaald. Deze voorstelling nu is tegenover de gangbare en hoogst verkeerde denkbeelden over de uitverkiezing die het Lichaam van Christus eerst allengs door de bij een verzameling der wedergeborenen doen ontstaan,

koren

eet'st

:

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen