Vrouwen uit de Heilige Schrift - pagina 139

137

De

merkelijke dingen, die van haar bericht worden, toonen en verraden alle hetzelfde karakter. Als Jezus, een jaar vóór het gebeurde met Lazarus te Betbanië, bij haar inkeert, en Martha zich afslooft, om voor Jezus te zorgen, zit zij stil en rustig aan Jezus' voeten neder, en verzinkt met heel haar geest in zijn hemelsch woord. Als een jaar later Lazarus gestorven is, en Jezus op den weg aankomt, is Martha reeds naar Jezus toegesneld, als Maria, nog in haar smart verzonken, nauwelijks merkt wat er om haar heen gedit

drie

om

strijd^

schiedt.

En als het kort daarop met Jezus naar het kruis gaat, en Martha voor het gastmaal heeft gezorgd, en gemaakt heeft dat er niets op den disch ontbrak, voelt Maria dat er toch nog iets ontbreekt, en vlecht zij goddelijke poëzie door het bange proza, als ze haar flesch vol nardus breekt en Jezus zalft, als om het Lam Gods in hem te wijden voor den dood, waarin hij sterven ging.

Nu

vinden deze fijner bewerktuigde, diepere naturen in de wereld, onder Christenen, gemeenlijk minder sympathie. En dat is natuurlijk, want het piëtisme heeft meer, waarop het wijzen kan. Het is altoos actief. Het is zoo overvloedig in Christelijke werken. En toch verdient het de opmerkzaamheid, dat Jezus zich blijkbaar meer tot Maria dan tot Martha voelde aangetrokken. Althans eerst neemt hij het voor Maria tegen Martha op. Bij Lazarus' graf is het de traan in Maria^s, en niet in Martha's oog, die hem het diepst ontroert. En toen de nardus over zijn heilig hoofd werd uitgegoten, verzekerde hij aan Maria's naam een heugenis door alle en

zelfs

geslachten.

Hier mag nu geen misbruik van gemaakt, om er een ziekehjk mysticisme meê te vergoelijken, of ook om aan een lijdelijk nietsdoen tegenover actieven practischen zin gelijk te geven. In Maria's mystiek was niets ziekelijks en Martha werd door Jezus even warm vertroost. Maar wel ligt er in Maria van Bethanië een waarschuwing, om ook in onze dagen de diepte van het gemoedsleven niet te verwaarloozen, en de waarde van het verborgen leven met God en van de poëzie eener warme mystiek niet te onderschatten. Er zijn er, die in de lampen van Gods kerk de olie druppelen; en er zijn er, die aan die lampen het licht ontsteken. En zonder nu te zeggen, dat wie de vlam ontsteekt gemist kan worden, is het toch, o, zoo waar, dat die olie het eenig noo;

dige

is.

De hand,

die het licht ontsteekt,

komt dan

wel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen