Van het kerkelijk ambt - pagina 4

Gereformeerde Stemmen.

Ook en

Ook

helderder

oogenblik

anderen

die

bij

doordringen.

het

zal

wel

later

over hen zal wel klaarder

Maar op

opgaan.

licht

dit

ze daar nog niet aan toe. Ze

zijn

Voor hen zou het dus een roekelooze sprong zijn, dien ze nog

zijn

niet

nog

ver

zoo

niet.

durven wagen. voor deze ongevoeligheid

hun verwaarloozen van wat de

in

Artikelen

belijden:

„Ik geloof eene

heilige,

Hun

kerkbe-

algemeene, Christelijke Kerk." grip

reeds lang opgesmolten, deels in een

is

van het Koninkrijk Gods,

overgeestelijk begrip

en deels in een genootschappelijk begrip van een kerkelijke afdeeling.

In den grond

zijn ze Darbistisch getint.

Ze

Eigenlijk verachten ze alle kerk.

wel een prediking des

heils.

willen

Ook houden

ze

de Sacramenten nog wel bij. Maar een kerk hadden ze reeds lang niet meer. En wat nog als kerkgenootschap, dank zij de Synodale stutten, staan bleef, dat hebben ze nooit als de eigenlijke kerk beschouwd, maar hoogstens een

als

administratief-bureaucratisch

soort

lichaam

om

zekeren,

en uitbetaling van gelden

orde

houden, positie

te

te ver-

te

waar-

van

den Heere reeds

sinds lang tegen dit valsche dualisme geprotes-

teerd hebben, en althans de Bedienaren

Woords zouden zijn

tot richtiger

des

onderscheiding

gekomen.

Maar,

De diepste oorzaak schuilt

der publieke meening voldoende geweest, dan

zouden de belijders

helaas,

aan die betere onderwijzing

ontbrak het ten eenemale.

Het Reveil voedde

den valschen waan,

zelfs

de kerk er niet toe deed. En toen na 1834 de orthodoxie haar schul-

alsof

dig bedrijf systematiseeren en rechtvaardigen

moest,

de bekendste Gerefordie door een valsch mysticisme de beteekenis der kerk verzwakt en ondermijnd hebben, en heul hebben gezocht in een geestelijk isolement, het

zijn

meerde

juist

predikers

geweest,

dat buiten het kerkelijk leven omging.

de geringschatting van het Sacra-

Zelfs in

ment kwam aan het

En

op hoogst bedroevende wijze

dit

licht.

of

nu

al

hiertegen

in

hun

de Vrienden der Waarheid titel

protesteerden en op

jaarvergaderingen tegenspraken, toch leefden

ook

meestal buiten kerkelijke bemoeiing,

zij

en raakten

al

meer onder de

voorstelling, dat

borgen.

een

Gereformeerde

Dusdoende is er een absolute scheiding tot stand gekomen tusschen hun geestelijk bedoelen voor den Heere, en hun kerkelijk leven. Die twee liepen naast elkaar. Zoo hoog

toch

eigenlijk

als het eerste stond,

zoo laag zonk het laatste. gekomen, dat men voor de eere van Jezus wel alles voelde op geestelijk erf, maar ter wereld niet vatten kon, hoe het Jezus nu iets deren kon, hoe men hier op

geheel teloor.

En

Van de Sleutelen des hemelrijks vervreemdde men volkomen. En bovenal zoo de spreker die optrad maar

aarde zijn kerkgenootschap inrichtte.

schouwde

zoo

Dit

het

is

dualisme

fatale

is

vrucht van de ver-

achting waarin het radicalisme de kerk had gebracht.

De alleen

En

gold

kerk

voor niets meer.

om

terwijl het

,,

er

op

te

Ze was

smalen.

Koninkrijk Gods" een be-

zielende formule wierd, waar zelfs

Modernen

en Groningers op hun wijs meê dweepten, zonk het denkbeeld van Kerk zoo diep weg onder de algemeene versmading, dat het bijvoegsel

„Kerkelijk"

om

u

als

reeds op zichzelf ge-

brandmerk

in

de publieke

opinie te worden aangerekend.

het theologisch onderwijs, ware

de prediking des VVoords, ware de leiding

men

Het verschil tusschen een Bediening des Woords en een Bijbellezing ging zoodoende

bevindelijk

in

het

men

geestelijke

indrong,

zelfgenoegzaam

heel

be-

den

kerkelij ken opstal als tamelijk overbodig.

Het

zoo,

is

de heilige

Doop

hield

het

nog levendig. Maar ook desaangaande vernam men reeds wonderlijke dingen. Prof, Doedes was in beginsel tegen den Kinderdoop. Prediker na prediker kwam dien voor besef

overtollig verklaren,

hun kinderen onge4, 5, 6 jaren kon men in vrome gezinnen nog ongedoopt vinden. Kortom, in den heiligen Doop lag nog een laatste bolwerk, maar het had weinig Heele kringen

lieten

doopt liggen. Kinderen van

verscheeld,

Ware nu

Zondag

het één en al was, waar

had.

bij

kerkelijk

nog goed

noeg was,

belang

op

predicatie

of ook dat laatste bolwerk ware

allengs bezweken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen