Het Calvinisme - pagina 177

HET CALVINISME EN DE TOEKOMST.

verwachting

stoutste

ternauwernood

gist

we een halve eeuw

verder

hiermee neemt het comfort

zijn,

Afrika, die dusver sliepen,

zijn

En waar de

wij sterker

wint,

macht,

deze

;

steeds wijder vertakt

Ook Azië

en gemeenschap.

worden almeer

De hygiëne

kring getrokken.

waartoe

nog klimmen kan. In verband

het leven toe

in

en sneller ontsluit zich verkeer

chamelijk

betreft.

boekt nog telken jare reusachtige overwinsten, en de

Die macht

eer

macht over de natuur en haar krachten

wat onze

Niet

169

in

mee door

en

den breeden levensin kracht. Li-

sport,

dan een vorig geslacht.

We

leven langer.

lichamelijk gebrek het leven bedreigt of benart, verbaast

chirurgie

tastbare

zijde

door haar wonderen. Kortom,

u

des levens

valt

op de

stoffelijke,

En

toch mort

schier enkel licht.

de ontevredenheid en klaagt de moedelooze denker, want hoe hoog

we ook het niet in

een

stoffelijke

we gaan

waardschatten,

er

als nienschen

op. Uit de hut van den daglooner kan met dankbren toon

psalm des

lofs

opstijgen, de millionair zich vervelen in zijn

prachtpaleis en zinnen op zelfmoord. Niet in het comfort

om

ons

heen, niet in het lichaam aan ons, maar in den geest, die ons innerlijk drijft,

bestaan

we

als personen, als burgers, als

menschen

;

en

in

dat innerlijk besef nu spreekt op steeds schriller toon de pijnlijke ge-

waarwording, dat de volbloedigheid van het uitwendige leven ons

almeer op bedenkelijke bloedarmoê van den geest Niet dat er niet gedacht en gezonnen,

ven wordt. Veeleer

schittert

wordt algemeene kennis

niet

te staan

de empirische geleerdheid

als

kring verspreid,

in steeds wijder

komt.

gezongen en geschrenooit,

en

is

de beschaving, denk slechts aan Japan, schier verlegen met haar veroveringen.

soon

ligt

in

Maar ook

het intellect

ons wezen dieper,

is

en het

de geest is

in dit

niet.

Onze

per-

verborgene van

ons wezen, waar het karakter zich boetseert, de geestdrift opvlamt, de zedelijke vastigheden geplaveid worden, de liefde haar bloemknop ontluiken doet, de toewijding en het heroïsme ontspringen, en in de richting naar den Oneindige zich de poorte uit het tijdelijke naar het

eeuwige aanzijn

ontsluit, dat

onder

alle natiën

geklaagd wordt over

verarming, inzinking en versteening. Een geest als is

uit die pijnlijke

vond, toont maar

malaise geboren, en de al te

bijval,

Von Schopenhauer

dien

zijn

pessimisme

beschamend hoe ver en breed deze doodelijke

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen