Het Calvinisme - pagina 152

HET CALVINISME EN DE KUNST.

144

anderen

toch moet ook van de Renaissance beleden, dat ze

zin,

op het heiHg

niet

derde

mijner

deel

Romeinschen

den kring van het

in

bespreek

lezing nader,

de

in

het

maar merk, met opzicht

tot

den

een

Rome

in

met de

derwijs

met name

dat

gegroeid,

die schier al

stijl,

aan de Grieksche kunst ontleende, nauwelijks op

zelfstandigheid van karakter aanspraak kan

de staatsidee

en

staats-

Renaissance

ik

kunststijl, reeds hier op, dat

motieven

zijn

Nu

opkwam.

burgerleven

maar

erf,

den

in

maken; en voorts dat was samen-

religieuse idee

de Romeinsche

keizerstijd toen

kunst haar bloeitijdperk bereikte, en voor den Divus Augustus het

werd geplengd. Staat en Religie

offer

torisch

Doch ook betwijfeld,

geschiedkundige

om

zulk een

uitkomst,

mag

alomvattende

eigen

zou kunnen opkomen. Voor het opkomen toch van zulk

wordt

stijl

van deze

afgezien

of buiten de Religie

kunststijl ooit

een

eenvoudig onhis-

te scheiden

is.

in het ziels-

en zinnenleven van een volk een centraal

motief vereischt, dat geheel het leven van binnen uit beheerscht, en

dientengevolge

centrum

tot

alsof een

in

de geheele kunstbelichaming van

eigen kunst^^ié^A het voortbrengsel van eigen gedachte

ware. Intellectueele kunst

kunst

uit

geen kunst, en Hegels poging

is

de ideeën en gedachten

kunst

zelf der

dit geestelijke

aan den buitensten omtrek doorwerkt. Niet natuurlijk

in.

Ons

te verklaren,

intellectueel,

ging tegen het wezen

nu loopen evenwijdig en mogen daarom

Het

andere worden afgeleid. drang, zijn,

Deze

sfeer.

de ééne

niet

uit

de

één zelfde beweging, één zelfde

is

één zelfde tinteling in den mystieken wortel van ons aan-

die

zoekt.

de

ons ethisch, ons religieus en

ons aesthetisch leven beschikken elk over een eigen sferen

om

in

Ook

deze

de

vierderlei

kunst

naar

buiten

een zijtak aan een hoofdtak, die

niet

is

openbaring

vertakking

reeds uitschoot, maar een eigen tak, die zelfstandig uit den stam

opkomt,

ook

ze het iiaast aan de Religie,

van

ons

veel

nauwer dan aan ons denken of aan ons r//«W^

leven

Vraagt men nu

echter,

hoe

er

al

op elk dezer

van conceptie kan ontstaan, dan in het eindige alleen uit

is

aanzijn, verwant.

vier terreinen eenheid

blijkt telkens weer, dat die

op dat ééne punt

te

vinden

is,

eenheid

waar ons leven

de bron van het Oneindige opwelt. Geen eenheid

in

uw denken

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen