Het Calvinisme - pagina 168

HET CALVINISME EN DE KUNST.

l6o

Reden waarom het noch zoo uit

dat

men aan

Calvinisme

in

porphyr of arduinsteen de

eerlijke rechtspraak

is,

het Calvinisme verwijt, wat rechtstreeks voortvloeit

Even weinig kan het bevreemden,

het verschil in volksaard. het

noch naar

logisch,

onze uit

Noordelijke

geen marmer,

landen

den grond kon tooveren, en dat deswege

bouw- en beeldhouwkunst, die

rijke

natuursteen als stoffe be-

hoeven, zich gereeder ontwikkelden in landen waar de steengroeve

dezen schat uitlevert, dan in een land klei

en

heel

en van alle natuurlijke gegevens meest onafhankelijke dien hoofde de

uit

zijn

eenige, die hier in

scheppingen

de

van wat eens Nederlandsche kunst

uit steen

ook wie Quellinus' en De Keyzers beelden

Willem

van

graf

hier staat tegenover,

nisme

gewrocht

beitel

in

latere ontwikkeling

zijn

trek

dat

krachtens

om

cathedralen

amphitheaters

riep,

geen enkelen

Het Calvinisme noch

stichtte,

kon geen machtige

om

wekken

van zoo

reusachtige

ge-

bevolken met scheppingen der beeldhouwkunst.

De

de

nissen

ledige

verdienste van het Calvinisme voor de kunst ligt dan niet in

Maar

niet.

scheppingen doen verrijzen, en kon dus evenmin

architectonische

te

noch

beginsel

zijn

paleizen bouwde, noch

bouwen

En

heeft.

dat onze stadhuisbouw lang vóór het Calvi-

vertoont, die aan het Calvinisme herinnert.

drang

getuigen

Antwerpen en op

te

mannen van den

deze

ook

en

optrad

te

den Zwijger mocht genieten, loochent de

van

kunstvaardigheid

Leuven

der architectoniek zou innemen.

en Middelburg, Antwerpen en Amsterdam weten nog

het

aanmerking

Niet alsof onze stadhuisbouw geen eigen plaats der eere

komen. onder

Nederland, dat rust op

Dichtkunst, toonkunst en schilderkunst, de drie ge-

slib.

vrije

kunsten,

als

ook

elders,

de objectieve, maar uitsluitend in de meer subjectieve kunsten,

die zonder

den steun van millioenen schats en zonder hulp van de

marmergroeve,

vrij

opbloeien uit

's

menschen

geest.

Van de

dicht-

kunst zwijg ik daarbij. Anders toch zou ik in de eerste plaats op onze

Nederlandsche Dichtkunst moeten wijzen, en reeds het eng beperkt gebied onzer taal sloot onze dichtkunst van de wereld af

Wat

uitne-

mende dichters in meerdere scholen te gelijk ook onder ons opgestaan,

deswege

hun invloed moest

op

de

dichtkunst

nationaal

zijn

begrensd blijven en kon

als wereldverschijnsel niet

inwerken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen