Het Calvinisme - pagina 184

ÖET CALVINISME EN DE TOEKOMST.

1/6

de souvereiniteit Gods, die ons beheerschen zou, loochent, en zich laat afdrijven

op den mystieken stroom van het eindeloos proces,

En

een regressus in infinitum.

het

op den wortel van deze twee

is

moedergedachten, dat nu tweeërlei leven bezig kelen

:

universitairen naast,

is

zich te ontwik-

hoog gespannen leven

Eenerzijds een boeiend, rijk en

en onder enkele fijnere geesten

kring

;

in

den

maar daar-

of liever ver daar beneden, een materialistisch, naar genot

hunkerend

volksleven,

stoffelijke zoekt,

op

dat

en op zijn

nantiën emancipeert. Het

uitgangspunt in het

zijn wijs een

manier zich van

cyniscJie

alle vaste ordi-

vooral in onze steeds zich uitzettende

is

groote steden, dat dit laatste streven zich ontwikkelt, en, het platteland

overstemmend, den toon voor heel de publieke opinie aangeeft, nieuw geslacht dat

aanrijpt, te

ongoddelijken aard.

Op niets

is

dit streven gericht,

minder kieskeurig

in

in elk

onverbloemder uitkomend voor

en op dat drieledig doel gaat het

af,

steeds

de middelen, die het aangrijpt. Zoo wordt de

inspraak der consciëntie doffer, en matter de glans in datzelfde oog, dat zich zelfs nog in 1789 zoo

De hoogere

zijn

dan geld, op genot en op sociale macht

dwepend op het

nog aan de

geestdrift, alleen

sintels

ideaal

kon

ziels-

richten.

van haar vroeger vuur

men het leven moede, wat zou door zelfmoord er uit te gaan De heilzame kracht der ruste overprikkelt en overspant men zich de hersenen, tot telkens

herkenbaar, vlamt niet meer op. Is beletten

dervend,

?

meerdere gestichten zich voor onze krankzinnigen ontsluiten moeten.

Of eigendom geen diefstal is, werd een steeds ernstiger ingedacht vraagstuk. Dat de liefde vrij en het huwelijk losser moet worden, houdt men almeer voor uitgemaakt, terwijl de strijd voor de monogamie overbodig werd, waar

feitelijk

polygamie en polyandrie

producten der realistische school wordt verheerlijkt.

in alle

En zoo ook

geen Religie meer, omdat ze somber maakt, maar kunst, veel kunst vooral, niet

om

bedwelmt. Zoo

het kunstideaal, maar leeft

men

in

den

tijd

omdat

ze de zinnen streelt en

en

dit tijdelijke,

?'<?<?;',

en stopt

de ooren toe als het klokgelui der eeuwigheid weerklinkt. Concreet, geconcentreerd, uit dit

practisch,

moet heel de levensopvatting

geheel gemoderniseerde burgerleven

komt dan een

politiek leven op, waarin het parlementarisme

naar

een

dictator

steeds

luider

wordt

is

zijn,

en

sociaal en

verzwakt, de roep

vernomen,

pauperisme

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen