Het Calvinisme - pagina 68

HET CALVINISME EN DE

6o is

of laatste hoofddeel,

derde

het

Calvinisme en de

En dan

is

lezing over het

wel het eerste, dat ons hier boeit de schijnbare tegenspraak

en

afstompt,

boven

ernst

waarmee deze

vanzelf den haar gestelden eindpaal bereikt.

7?^/z]ozV

men beweert den

tusschen een Belijdenis, die naar geheel

RELIGIE.

zedelijken prikkel

een practijk in het leven, die in zedelijken

van

de practijk

Puritein, als onkruid en vette tarwe

nomiaan en de

De Anti-

andere religiën uitging.

alle

op dezen akker

maar zoo, dat het aanvankelijk allen schijn heeft, als werd de Antinomiaan logisch uit de Belijdenis geboren, en als kon de Puritein alleen bij gelukkige inconsequentie de warmte dooreengemengd,

van

zijn zedelijken ernst

het

dogma

tegenover de alles bevriezende kilheid van

Van Roomsche

der praedestinatie beveiligen.

en Luther-

het dan ook altoos

van Remonstrantsche en Libertijnsche zijde is weer aan het Calvinisme voor de voeten geworpen, dat zijn onverbiddelijk vasthouden aan de absolute voorbeschikking, geculmineerd sche,

in

der

volharding

de

conscientie, en los in

zoo

valsche

overige

en

stil

niet

in

de practijk, ruim

in

de

door redeneering tegenover redeneering,

ootmoedig, een

Consequenzmacherei

op het

religiën

slap

den wandel moest maken. Maar het Calvinisme

antwoordt op die klacht

maar door

heiligen,

wereldbekend

feit

tegenover

en vraagt u, wat de

te stellen,

van hoogen levensernst tegen het

stuk

Puritanisme hebben over te stellen. „Zullen we dan de zonde doen,

meerder worde?" werd door die zelfde Consereeds aan den heiligen apostel voorgeworpen, en

opdat de genade

quenzmacherei

te

toen in de i6e eeuw de Heidelbergsche Catechismus de vraag had te

weerleggen:

,,

Maakt dan deze

van denzelfden

repetitie

leer

geen zorgelooze en godde-

uit

deze vraag niets anders dan een

laster.

Zeker, het aanhouden, en zelfs

looze menschen?" sprak ook

koesteren van inwonende zonde, en ten slotte nisme,

greep

keer

zelfs

het Antinomia-

op keer de Calvinistische Belijdenis

schild aan, waarachter het zijn wereldzin verstak, en zijn vleeschelijken lust dekte.

van een belijdenis ooit

iets

eigen

ziel

een

waarmee het

Maar zoomin het abstract nastamelen

met Religie uitstaande had,

napraters der Calvinistische Confessie ooit Calvinisten in

geweest.

als

Calvinist in het hart

is

alleen

hij,

zijn

deze

hun hart

die persoonlijk in de

door de Majesteit van den Almachtige aangegrepen en

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen