Het Calvinisme - pagina 64

HET CALVINISME EN DE

56

ook onder hen sprak eisch

ook afgescheiden van dien zondigen

en,

in,

vanzelf dat

het

ze

in theorie

van hun ideaal bleven

de hooge

beteekenis

van

beginsel

het

zelf

Maar

der

in

dit verkleint in niets

in

de personen der belijders

te

zij

op kerkelijk

vrijheid

erf tot uit-

Immers krachtens dat beginsel stond

gangspunt kozen.

trek,

kerk den

elke

door de kerk, niet

dat

feit,

aan

steeds

stellen.

het

een hiërarchie of »Anstalt,« maar zoeken,

RELIGIE.

op

er

aarde geen andere macht boven de plaatselijke kerken, dan deze

kerken

door hare confederatie oprichtten.

zei ven

het verschil dat

eenheid

van

verschillen

scheidt,

kerk dringen.

uitwendige

der

en zeden,

mensch en mensch

de ééne, daar de andere

Dies nu moest

wigge

als

de

in

Verschillen van landaard

en gemoedsleven, verschillen

neiging

moesten

van diepte of oppervlakkigheid,

ook

om

er toe leiden,

hier

van het ééne zelfde beeld der waar-

zijde

heid meer eenzijdig in het oog te doen vatten. Vandaar de vele de-

nominatiën of gezindheden waarin het kerkelijk leven, krachtens beginsel,

van de

rijke,

afgeweken,

of

kwamen

over

ontstaan

Denominatiën, die

uiteengegaan.

is

zelfs

te

zijn

maar

staan,

die

ook zoo toch

al te

zaam haar

danken aan het terugdringen van het sacerdotalisme, en als zijn

de ,, vergadering der geloovigen", grondgedachte uitsprak.

veel onheilige concurrentie,

kon opkomen, schen

mogen

op meer dan één punt vijandig tegen haar

waarin het Calvinisme ten deze

vorm

dit

geringe mate,

diepe en volle Calvinistische Belijdenis

aan de erkenning van de kerk

hieruit

in niet

deze aan,

spreekt

vanzelf.

verschillende

Dat

soms ook schuldige afdwaling

Nog neemt

denominatiën

maar ook na een

—

historie

de worsteling tus-

soms een bedenkelijken

mag getuigd,

van drie eeuwen

dat deze veelvormigheid, die van de practijk van het Calvinistisch

beginsel onafscheidelijk

bevorderd

sterker

Rome

heil zocht.

worsteling

te

is,

heeft,

den bloei van het godsdienstig leven veel

dan de afgedwongen eenheid,

Een vrucht

wachten

is,

die

indien

maar het beginsel van kerke-

lijke vrijheid niet in kerkelijk indifferentisme ontaardt,

die

nog

om de Nog

in

merg en been

waarin

ook voor de toekomst van deze

Calvinistisch

is,

aflate

en geen kerk

van haar roeping,

eere harer beginselen aan anderen aan te bevelen.

één punt moet hierbij in het licht gesteld.

De

opvatting

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen