Amendement-Kuyper op de Ongevallenwet - pagina 57

51

hierdoor de volle wachttijd tot drie mHanden kan worden uitgebreid, waardoor het cijfer der bij de Bank in behandeHng komende gevallen tot eene minimum slinkt. (In Berlijn kwamen in 1897 per 1000 verzekerden 248 gevallen voor, en na afloop van den Carenzzeit behoefde slechts in 6 van de 248 eene rente te worden toegekend); 5. dat het nemen van veiligheidsmaatregelen bevorderd, en hierdoor het leven en de gaafheid van den werkman beveiligd wordt; 6. dat, indien de spoorwegmaatschappijen dien weg inslaan, de meerdere veiligheid ook aan het reizend publiek ten goede komt; 7. dat aan de werklieden gedurende den wachttijd eene betere geldelijke positie verzekerd wordt; 8^-dat aan de getroff'en werklieden beter uitzicht wordt geopend op het behoud van voldoend loon, ook al maakte een ongeval hen onbekwaam voor hun vorige betrekking; 9,9. dat aan de werklieden door eigen gekozen vertegenwoordigers medezeggensschap wordt verleend; en lOo. dat de verstandhouding tusschen de werkgevers en hunne werklieden, mits beider rechten volledig zijn afgebakend, voor wat het onderwerp van dit wetsvoorstel betreft, niet kortweg afgebroken, maar bevestigd en geregeld wordt. Kan nu beweerd worden, dat deze voordeelen niet ruimschoots opwegen tegen het omslachtige der regeling? Ongetwijfeld kon die regeling veel eenvoudiger zijn, indien ze niet in het stelsel der Regeering moest worden ingelascht, doch hiervan is althans aan den voorsteller moeilijk een verwijt te maken. Ook komt die omslachtigheid niet ten laste van de Bank, want al zal het bestaan der Bedrijfsvereeniging aan het bestuur der Bank eene nieuwe taak opleggen, hier staat tegenover dat de Bedrijfsvereeniging haar ten opzichte van de bij haar ingedeelde werklieden, op breede schaal, van allerlei bemoeiing ontslaat. Of de industrieelen de omslachtigheid dier regeling op zich willen nemen, moeten zij zelven weten, en wie het doet, doet het vrijwillig. Juist dit laatste zou niet het geval zijn, indien ware voorgesteld, gelijk eenige leden der Kamer zouden verkozen hebben, om de Regeering de bevoegdheid te geven, de werkgevers van gelijke of gelijksoortige bedrijven tot de vorming van Bedrijfsvereenigingen te verpUcliten. Dan toch zou de regeling ten minste even omslachtig hebben moeten zijn, en zou bovendien deze regeling bijna zeker eene doode letter zijn gebleven. Moeilijk toch kon van de Regeering gevergd worden, dat zij eigener beweging de 74 000 werklieden van het verkeersbedrijf, de 97 000 van het bouwbedrgf, de 72 063 van het hout- en metaalbedrijf, de 45 000 van groep XVI der beroepstelling, en de 40 800 van groep ƒ, dat is saam 328 000 verseJcerden (zie Memorie van Antivoord bladz. 6) aan de Bank zou onttrekken, en deze daardoor in ernstig gevaar brengen; terwijl dan bovendien het verzet van belangrijke minderheden toch allicht aanleiding zou hebben gegeven, om van de vorming van zulke obligatoire Bedrijfsvereenigingen af te zien. Ten einde doel te treifen zou de vorming van zulke obligatoire Bedrijfsvereenigingen dan in de wet zelve verplichtend moeten gesteld worden, en dit juist kan niet bij amendement geschieden, overmits alsdan de geheele regeling van deze materie een gewijzigd karakter zou moeten dragen. Ware de Regeering zelve gezind gebleken, om tot zulk eene gedecentraliseerde regeling over te gaan, dan zou zij haar ontwerp hebben moeten terugnemen, en een nieuw ontwerp, rustende

XV —

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen