Als gij in uw huis zit - pagina 24

12 duur van uw bidden, noch omtrent de lengte van uw gebed, maar dat Jezus uitsluitend, maar dan ook zeer beslist, opkomt tegen de looordenrijhheid van uw smeeking althans in zooverre die woorden niets dan een „ijdel" verhaal, of gelijk wij zouden zeggen een aan;

eenrijging van holle klanken zijn. Dit euvel nu sloop in bij alle Heidensche eerediensten. Ze hielden het gebed bij, maar waren God kwijt; en zoo moest hun gebed wel het innig karakter van zielsuitgieting en van echte smeeking

missen. Diensvolgens werd hun gebed een plichtpleging; een stuk vanden dienst, dat ze waarnamen. Wie hier nu het sterkst in was gold voor het vroomst en vandaar dat het prevelen van eindelooze gebeden, telkens weer herhaald, en dat natuurlijk niets met het echte bidden gemeen had, bij hen voor bidden doorging. Nu was uit de Heidenwereld deze vormelijke gebedsdienst van lieverlee ook bij Israël ingeslopen. En daartegen nu waarschuwt Jezus. Gij, kinderen Abrahams, volgt de Heidenen hierin niet na. Wacht u voor ontheiliging van het heiligste dat ons op aarde gegeven is. Geen geprevel van ijdele klanken. Laat uw bidden wezenlijk bidden zijn. ;

En toch is

heeft die waarschuwing van Jezus geen doel getroffen en het vormelijk, woordenrijk en lang gerekt bidden toch uit Israël en uit ;

de Heiden wereld ook in de Kerk des Nieuwen Verbonds overgegaan. Wel is dit in de Gereformeerde kerken niet zoo erg als in Romes kerken; maar toch ook bij ons kankert dit kwaad ontegenzeggelijk voort zij het ook in anderen vorm. Romes kerk gebruikt weinig lange gebeden. Haar gebeden zijn meestal kort en soms zelfs zeer kort. En in zooverre is voor ons van ;

Rome

te leeren.

Maar

Romes

fout schuilt hierin, dat het dezelfde gebeden te veel achter elkander laat afbidden. De paternoster kent men. Een snoer van balletjes met een crucifix er aan. En door het verschuiven van die balletjes telt men dan hoeveel Paternosters, Ave Maria's, engelsche groetenissen enz. men reeds afgebeden heeft. Hoe goed dit nu ook moge bedoeld zijn, het moet werktuiglijkheid in de hand werken, en doet dit ook. Men begint ernstig en meenens. Al spoedig echter is de gedachte uit het gebed weg. De mond prevelt nog, maar het oog dwaalt rond. En van het echte bidden is, lang eer men zijn taak afgebeden heeft, het laatste spoor reeds ganschelijk verdwenen. Iets wat men in Roomsche landen tot zelfs aan de geestelijken ziet, die, in allerlei middelen van vervoer gezeten, behalve hun overige godsdienstige lectuur, ook gebeden afdoen; en daarbij

en

te dikwijls

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen