Als gij in uw huis zit - pagina 95

:

83 uitvloeien. Maar nooit mag het hart zich inbeelden, „varren der lippen" voor God zonder beteekenis zijn. Gelijk reeds onder menschen huldebetoon aan wal in hoogheid en in eere is, als eisch wordt gesteld, zoo eischt ook de Heere uw God van u, dat ge Hem loven, dat ge Hem belijden, dat ge Hem prijzen, dat ge Hem danken, dat ge Hem aanbidden zult. Het is een onvrome intimiteit, die u niet voegt, zoo ge waant, dat uw liefde voor uw God u ontslaat van de eerbiedenisse. Lees het maar in de Openbaring, hoe zelfs in den hemel der hemelen, waar de liefde volmaakt is, het offer op het altaar des Heiligen onveranderlijk uit liefde en lof gemengd is.

moet het hart dat de

Maar

hierin hebt ge gelijk

eere van

uw

Ben Ik

Vader

:

die in de

in die

uitwendige eerbiedenisse gaat de

hemelen

is,

niet op.

zoo vraagt de Almachtige, waar is dan mijn eere? In de eere uwen God geboden, moet dus ook het kinder-element tot zijn recht komen, door het huldebetoon, dat op zichzelf koud blijft, te verwarmen en te doorgloeien met de ^ zielsverkleejdheid der hineen

Vader,

derlijke liefde.'"

Er is ook in deze eere Gods een middelpunt vliedende en een middelpunt zoekende kracht werkzaam. Een besef van diep ontzag en hulde, dat u zou doen uitroepen „Heere, ga weg van mij, want ik ben een zondig mensch." Een beven voor zijn woord en een sidderen voor zijn heilige majesteit. Maar ook een diepgaand besef van aanhankelijke verkleefdheid. Een trekken van het hart naar den Eeuwige. Een niet kunnen rusten eer zijn heilige gemeenschap gevonden is. Een dorsten naar uw God, gelijk het hert dorst naar de waterstroomen. Een uitgaan met heel uw ziel naar zijn verborgen omgang. En dit nu is het tweede stuk van de eere die uw God als Vader, en omdat Hij Vader is. toekomt. De eisch van het Vaderhart, dat welbehagen heeft en neemt aan de liefde van zijn kind, en waar het allen saam geldt aan de uitvloeiende liefde

van

zijn volk.

waarin we altoos te kort schieten die op aarde steeds een klein beginsel van wat het zijn moet blijven zal en die om haar ongenoegzaamheid de geestelijk dieper ingeleiden altoos weer beschaamt. En waar nu die twee, dat huldebetoon der eerbiedenisse in lofzang en aanbidding, en die ziolsverkleefdheid der liefde, op elkaar inwerken, daar, maar ook daar alleen, is lof en liefde ten offer gemengd, en ontvangt onze Vader die in de hemelen is, hoe gebrekkig dan ook, iets althans van zijn eere.

Een

liefde

;

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen