Als gij in uw huis zit - pagina 245

233

Mag nu zoo ook voor u uw ouderdom wezen, dan voelt ge die koude wel, en merkt ge wel de leegte om u heen, en zult ge wel Ie inniger leeren bidden: „o, Mijn God, terwijl de ouderdom en de grijsheid daar is, verlaat uw knecht, begeef uw dienstmaagd niet", maar dan zult ge toch ook in dien ouderdom zelven een bundelke vol zegeningen door uw God verborgen vinden, en ook voor dien ouden dag Hem danken kunnen. Altoos indien ge gelooft. Indien uw hope voor eeuwig vaststaat. Indien uw zoekend oog turen mag naar de poorte van het nieuwJeruzalem daarboven. Want ja, een grijsaard, die onbekeerd en met zijn verstokt hart, zich angstvallig aan de wereld blijft vastklemmen, en schrikt op de gedachte, dat „de zilveren koorde hem in zijn ruggegraat ontketend wordt", zooals Salomo het noemt, die is ellendig. Alles waar zijn hart aan hing, ontglipt hem, en de wereld, waarin zijn leven hij zocht, lacht hem ten slotte uit, en dringt hem eerst op zijde en dan in den hoek, tot hij ten leste als een last des levens nog een eind weegs wordt meegenomen, en dan uitgestooten in het graf.

Maar

achter het doffer geworden oog, de vonk van hemelsch onzen oogappel mag glinsteren, dan maakt God ons dien ouden dag zoo heel anders, zoo veelszins rijk, een gestadige verkwik-

licht

als

in

king der

ziele.

Een bloed, dat minder

jaagt, en daarom gestild die storm van drift en hartstocht, waarmee in vroeger jaren zoo hard en zoo bitter voor Gods aangezicht te worstelen viel. De zonde wel nasluipend, maar toch als vrucht van veel Godzalige oefening en rijke zielservaring, lichter tegengestaan, en het gevaar van door Satans listen verrast te worden, zoo aanmerkelijk minder. Losser van het aardsche goed, en in het eigen ik minder prikkelbaar. Daardoor kalmer van aard en rustiger van zin. Gelijkmatiger van dag op dag. Meer gewend aan het kruisdragen, en daarom onder het kruis niet zoo licht meer bezwijkend.

In het Woord zijns Gods dieper ingeleid, meer thuis in zijn heiligheden, de ziel meer aan de stille wateren zijns heils gewend. Zoo achter den Goeden Herder aan gaande, door zijn stok en door zijn staf vertroost. Inniger in Gods verborgen omgang genietende, zijn zalige gemeenschap minder verre, en langduriger verkeerende in de tente zijner Goddelijke tegenwoordigheid. Daarom door Gods volk gekend, door de zijnen inniger geliefd, niet verlaten, maar om wijzer raad gezocht, en om den vrede die van hem uitstraalt gemind door al wiens hart naar het eeuwige uitgaat. En onderwijl met den dag helderder turende in de eeuwigheid, naar het vaderland daarboven steeds onweerstaanbaarder getrokken ;

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen