Amendement-Kuyper op de Ongevallenwet - pagina 74

68

om de toegekende rente, in geval van beroep, tot op de eindbeslissing uit te betalen, wordt weerlegd door de analogie van art. 67 (oud), derde lid. Art. 83. Op bladz. 10 der Nota van Inlichtingen (stuk n". 6) verklaarde de Regeering, dat c. q. gestort zou moeten worden de contante waarde der toegekende rente. Ook de Oostenrijksche Regeering heeft bji Erlass des Ministers des Innern van 8 October 1889, de zaak aldus geregeld, en een tarief voor de berekening van deze Capitalswerthe vastgesteld. Ongetwijfeld zou deze regeling de eenvoudigste zijn en het minst vastlegging van kapitaal vorderen. Toch durfde ondergeteekende zulk eene regeling niet voordragen, omdat hij vreesde, dat hiertegenover de eisch zou moeten gesteld worden van een zeer groot aantal verzekerden in de Bedrijfsvereeniging, daar anders de Bank het hierin gelegen risico niet zou kunnen dragen. De berekening van de contante waarde eener lijfrente gaat toch alleen dan door, indien het aantal gevallen zeker technisch vast te stellen cijfer bereikt. Aan deze bedenking ware misschien te ontkomen geweest door de contante waarde te berekenen tot een zeer hoogen leeftijd, bijv. van 90 of 100 jaar, onder beding van gedeeltelijke terugbetaling van het gestorte kapitaal bij vroeger overlijden, maar zulk eene berekening ware veel ingewikkelder geweest dan de nu voorgedragene. Onderscheid te maken naar het verschil in leeftijd van den werkman, wien het ongeval trof, gelijk in het Kamerverslag in overweging wordt gegeven, zou dubbele berekening noodzakelijk hebben gemaakt. Alleen zou men voor de rente aan kinderen toegekend, eene uitzondering hebben kunnen maken, overmits deze renten binnen eene bepaalde grens zeker afloopen, maar juist deze renten zijn van zóó luttel bedrag, en loopen zóó spoedig af, dat het storten van het volle kapitaal juist hier het minste bezwaar oplevert. Ter afsnijding van alle risico voor de Bank, en ten einde geen eisch van een te groot aantal verzekerden te doen opkomen, meende ondergeteekende de voorkeur te moeten geven aan volle kapitaaldekking van de renten, iets wat wel tot het storten van grooter bedrag noodzaakt, maar waar tegenover staat, dat het kapitaal dan ook niet wordt opgeteerd, en na afloop der eerste rente tot dekking van nieuwe rente dienen kan. De vraag, op welke wijze deze kapitaaldekking van toegekende rente zal plaats hebben, is voor drieërlei oplossing vatbaar. De Bedrijfsvereeniging kan rentegevende effecten deponeeren, waarbij zij alsdan aan de lyst van art. 79 zou te binden zijn. Of zij kan een kapitaal in contanten storten, dat afzonderlijk door de Bank bewaard, belegd en beheerd wordt. Of eindelijk kan zij het bedrag van het kapitaal in de kas van de Rijksbank storten, tegen een vorderingsrecht tot gelijk bedrag, dat kracht erlangt op den dag waarop de rente eindigt, en op den vervaldag c. q. te verminderen is met hetgeen de Bedrijfsvereeniging aan de Bank uit verschillenden hoofde blijken mocht nog verschuldigd te zijn. Aan de beide eerste manieren is het bezwaar verbonden, dat conversie, daling van beurswaarde, staking van rentebetaling, voordeelige of min voordeelige wijze van belegging enz., tot gedurige verrekening van voorschotten of aanvulling van tekorten leiden zou. De bedoeling van zijn voorstel was daarom, ten einde alle deze ver-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen