Als gij in uw huis zit - pagina 228

216

Wat Jesaia in zijn vierde Wee u ! vervloekt, is dus niets te kras geteekend. Ge vindt het thans weer letterlijk zoo in uw eigen land^ in uw eigen letterkunde, in de gesprekken van het opkomend geslacht, in de theorieën die men rondvent. Allen band werpt men af, alle toom en teugel wordt voor den grond geworpen. Men leeft naar zijns harten lust, en schuwt de teug van geen enkele zonde. En terwijl men alzoo feitelijk een leven leidt dat lijnrecht tegen Gods ordinantiën indruischt, maakt men nu eerst zichzelven diets, en gaat dan voor anderen beredeneeren, dat het zóó geen zonde, dat het zoo volkomen natuurlijk, dat het zoo eigenlijk eerst recht goed is, en dat al wie nog vasthoudt aan die oude wijvenpraat van braafheid en kuischheid en ingetogenheid en vroomheid, geen beter naam verdient dan van bekrompen duisterling. Zoo wordt wie bij het licht van Gods Woord wandelt, dan nu een duisterling geheeten. Wie in het kwade wandelt, beroemt er zich op dat hij alleen het goed inziet en naar dat goede inzicht zijn leven inricht.

Vroeger heette de zonde bitter, en werd het zoet des levens in het leven van huisgezin en vriendenkring gesmaakt. Maar nu is ook dat omgezet, en wekt, naar omgezetten smaak, dat vroegere zoet des levens, reeds op het hooren, een bitter gevoel van walging. Zoo'n asschepoester. Zoo'n huismusch. Neen, dan kent men thans een ander zoet, en ten slotte ziet ge de jonge deern, in jongensgewaad, publiek aan den weg den voetbal de lucht in schoppen, en in heel de pers wordt haar naam rondverteld, en zij geniet uit eerzucht in wat bij beter zeden in ieders oog haar schande zou zijn. eerbaar

Vooral dat weer uitglijden der vrouw is haar het veege teehen. eertijds hoorde men den dartelen jongenman wel eens dwaze theorieën uitstallen, maar dan zette moeder een bedenkelijk gezicht en de zusters zagen hem met een gekwetst gevoel van ernst aan. En dit miste nimmer zijn uitwerking. De conscientie sprak weer. De wilde toon werd ingebonden. En tegenover de losse praat van den man was de vrouw, aan haar roeping getrouw, de wachteresse van Gods heiligheden gebleven. Maar als het volk inzinkt, is het een vast verschijnsel in de nationale krankheid, dat er ten slotte een oogenblik komt, dat ook de vrouw in haar ziel vergiftigd wordt in plaats van weerstand te bieden, eerst meê gaat doen, en dan meê gaat praten, om, eenmaal in die onheilige vaart meegesleept, alsdan den man de loef af te steken. En dan is de laatste dam doorbroken, en wordt heel de akker des levens door deze onheihge wateren overstroomd. Tegen de ordinantiën die God aan het leven gesteld heeft worden heel andere ordinantiën overgesteld.

Want

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen