Als gij in uw huis zit - pagina 222

210 "wondenheid, er heerschte toch een guller, vroolijker toon dan in den gemeenen omgang. De tongen kwamen meer los. Er kwam meer zangklank uit de keel. Geestige zetten deden opgeld. Kortom, ge hebt op zulk een bruiloft meegeleefd op een vrijer en blijder voet dan in uw dagelijksch leven, en ge hebt met de overige feestgenooten de sombere, donkere zij van het leven dien avond vergeten, om aan den jichtkant ervan u te goed te doen. Maar ook al werdt ge daarbij voor zondige uitspatting bewaard, toch ontwaardet ge, thuis gekomen, wel, dat ge uzelven meer of min vreemd w^aart geworden; dat de gewone rust en kalmte uit u geweken was; en dat de overspanning van zinnen en zenuwen met den gewonen ernst van uw leven niet wel saamging. Het nam u daarom eenigen tijd, eer ge w^eer de oude waart, en het gebeurde liet een gevoel bij u na, dat ge toch niet gaarne te dikwijls zoo uit de rust en den ernst van uw gewone gemoedsstem-

ming zoudt geraken. Zulk een bruiloft is goed, maar het moet een uitzondering blijven. Eiken dag, of ook maar elke week, zulk een bruiloft meê te vieren, zou u onmogelijk zijn. En toch dat juist is het, waarop het leven te midden van overdreven weelde al spoedig uitloopt. Die overvloed van spijs en drank en zingenot, die een rustig burger zich slechts een hoogst enkel maal, op zulk een bruiloftsfestijn, veroorlooft, keert in die kringen der weelde eiken middag en eiken avond weder. Ook is de overspannen toon en de luchthartige kwinkslag in die kringen geen uitzondering maar regel. Het geprikkelde, zenuwachtige gevoel, dat na afloop van zulk een bruiloft zelfs huivert, is voor die kringen de al aanhoudende, dagelijksche stemming. En zoo komt het dan, dat de luchthartigheid er den ernst bant; dat de zin voor het heihge bot en stomp wordt dat bestendige opwinding er de personen van zichzelven vervreemdt, en dat de Lichtzinnigheid straks in spottaal uitslaande, een macht wordt, die hen overheerscht, en waaraan ze sreen weerstand kunnen bieden. ;

Dien toestand nu van een in weelde levend mensch, die door de Lichtzinnigheid ten slotte overmand wordt, teekent Jesaia in een kras beeld.

Ge kunt u immers wel een moedig, krachtig paard voorstellen, dat; den kop in de lucht stekend, en niet zonder vluggen zwier, moedig aan den lastwagen trekt. Een paard waar vuur in zit en dat vooruit wil, maar.... dat met koorden en zelen voor den lastwagen is

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen