Als gij in uw huis zit - pagina 281

269 zijn dan ook weinig woorden, die zoo bitter als die grootspraak het graf door de uitkomst worden gelogenstraft. Eer is het verwonderlijk, binnen hoe korten tijd na de begrafenis de naam en de gedachtenis van wie stierf reeds uit de gesprekken en uit de gedachten weggaat. En als ge twee, drie jaren later komt, dan zou een nieuweling in den kring ternauwernood meer te weten komen, dat er nog zoo kort geleden een doode in dien kring viel, en dat er bij een gedolven graf zoo hartstochtelijk was geweend. Het verging er mede, als met den steen die den waterspiegel brak. Even een plompen in en een opborrelen van de wateren. Toen een kring die zich om die plek vormde, en die kring zich al uitbreidende. Tot die kring juist in zijn uitbreiding al flauwer, al onmerkbaarder werd. En het niet lang meer duurde, of de wateren vloten voort en voort, alsof er nooit een steenken in gezonken was.

er

bij

Vooal in onze dagen is dat hinderlijk. De snellere polsslag van het leven jaagt den stroom van het bloed te overhaast voort en altijd voort, zoodat er geen tijd van bezinning

is.

De dag van heden verHoe zou er dan tijd wie voor jaren met ons

dringt de herinnering aan den dag van gisteren. zijn

voor

leefde

het

peinzend

terugdenken

aan

?

Toch

is de klachte over dat spoedige vergeten onzer dooden reeds de oudheid tot ons gekomen, en in allerlei land en onder allerlei religievorm heeft men gepoogd door velerlei instelling en vroomheids-

uit

vorm

het

kwaad

te stuiten.

In het oude Rome had men de asch van het verbrande lijk in een De dienst der steenen vaas op een richel in zijn ontvangzaal staan. Penaten, gelijk het heette. In China wist men al den heiliger zin van het volk op zulk een dienst en vereering van de dooden te richten. Radboud dacht bij zijn doop vóór alle dingen er aan, hoe hij bij zijn voorvaderen zou komen. Door kostbare graven, en bezoek aan die graven, en versiering van die graven houdt men soortgelijke herinnering aan de dooden nu nog in alle zuidelijke landen levendig. En hoe de Roomsche kerk door haar „Allerzielen", en door de zielmissen voor de gestorvenen, in gelijke richting zocht te werken, is overbekend. Altegader pogingen, die, al verhepen ze op verkeerde wegen, toch aanvankelijk opkwamen uit de behoefte, om de herinnering aan onze dooden te sterken, te verlevendigen en in stand te houden. Het was zoo hard te moeten denken: „Als ik morgen sterf, denkt misschien over een jaar niemand meer om mij."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen