Als gij in uw huis zit - pagina 217

205

Wil dit nu zeggen, dat daarom elke lach u thans misstaat, en dat met een strak en stug gelaat eiken lach m den huiselijken kring te ontwapenen, eisch van vroomheid is? Integendeel.

De

toch uitdrukkelijk, dat er een tijd is van een tijd om te lachen (Pred. 3 4). De lach is en blijft u alzoo gegund. De lach in het gewone leven om wat aardig is. De fijne lach om wat u door geestigheid boeit. De lach der vriendelijkheid waarmee ge uw naaste in het oog staart. De lach der vreugd over u geschonken zegen. Zelfs de heilige lach waarHeilige

weenen, maar

Schiift

zegt

ook dat er

is

:

mee ge innerlijk jubelt in den verborgen omgang met uw God. Te bannen behoeft ge den lach allerminst en als ge de beeltenissen ;

aanziet van de helden onder onze vaderen, die den strijd Gods hebben gestreden, speelt, op hun kloek en manlijk gelaat, de lach steeds door

den heiligsten ernst heen. Alleen maar, het lachen heeft wel zijn tijd, maar het mag geen beslag leggen op al uw tijd. De lach mag wel in uw leven inspelen, maar hij mag uw leven niet beheerschen. Hij mag uw verkeer en omgang wel veraangenamen, maar er niet den toon in aangeven. Uw recht om te mogen lachen moet veroverd doordien ge vooraf toont ook het treuren te verstaan, het treuren over eigen hart en eigen ellende en de ellende om u heen.

En

dit nu is het punt, waarop ook bij den lach de zonde insluipt. Minnaars en minnaressen van den lach, maar die de droefheid naar God niet kennen en het weenen uit innerlijke aangrijping der ziel nooit hebben verstaan. Jongen en ouden van dagen, die door hun ijdel lachen ongemerkt onder de heerschappij, onder de macht van den lach gekomen zijn, en daarom onvatbaar werden voor hooger en heiliger ernst. Mannen en vrouwen, die uur aan uur saam kunnen zijn zonder dat een verstandig woord over de lippen komt, en die in wat men „gekkigheid en geginnegap" noemt hun dagen slijten. Een kwaad in de bange woning onzer krankzinnigen voleind, waar ge soms ontzinden ziet, die aldoor lachen en grijnslachen en schateren, en aan het geweld van dien vreeselijken lach met meer ontkomen kunnen. En iets van dit waanzinnige speurt ge vooruit reeds in zoo veler altoos spelenden, altoos jokkenden, altoos lachenden omgang. Ze lachen den ernst des levens letterlijk weg, om het leven in één spel op te lossen.

En daar

blijft

het niet

bij.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen