Zijn uitgang te Jerusalem - pagina 233

„EX DE AARDE BEEFDE."

225

Laat slechts dit meêbeven van de aarde met het sterven van Jezus, u niet tot een verwijt worden. Al is het toch, dat ook die natuur banden aan Jezus heeft, en haar lot door hem bepaald ziet, wat is die band die de natuur aan Jezus bindt vergeleken bij de mystieke zielsgemeenschap, die reeds op zich zelf al wat mensch heet, maar veel meer nog, in heel anderen zin zijn verkorenen met den Heiland der wereld bezitten.

De menschenwereld staat tocli veel nader aan Jezus dan de onbewuste natuur. En als ge dan ziet, hoe terwijl de natuur meêzucht en de aarde meêbeeft, de menschen die bij dat kruis staan, als massa genomen, niets voor Jezus gevoelen, en eer nog den spot met hem drijven, ja dat het menschen zijn, die Jezus sterven doen, hoe smadelijk komt dan niet ons menschelijk geslacht hier tegenover de natuur uit. Een natuur die meêtreurt, tegenover een meuschelijk geslacht, dat zich te goed doet aan zijn sterven. Doch zij het zoo, dat was onze zonde, onze zelfverstomping, onze ingezonkenheid, de onmogelijkheid waarin we ons zelven gebracht hadden, om met den heiligen Jezus te gevoelen en met hem te lijden en te sterven. ]Maar zie dan nu de belijders des Ileeren, de verlosten van dien Heiland, die onafzienbare schai'e, die gedoopt is in zijn Naam, en zich naar den Christus, als met een eerenaam, noemt. Zij hoorden van dat Ivriiis van Golgotha. Zij zagen in de Heilige .Schrift dat lijden en sterven van den Christus als voor oogen geschilderd. Op alle manier zijn ze er bij geroepen. Door predicatie,

door lezing, door beeld en afschaduwing. De Avereld is vol van het kruis. Als sieraad en eereteeken draagt men het heel de wereld door. En telken jare komen de zes a zeven weken terug, dat de Christenheid weer afzonderlijk bij het lijden en sterven van den Middelaar bepaald wordt. En die belijders nu, die verlosten van Jezus, wat gevoelen zij in Iiun hart bij het indenken, bij het weder aanzien van het lijden en sterven van den Christus ? Kunt ge zeggen, dat, zooals eens de natuur meêbeefde, zoo ook hun hart en hun ziel nog meêzucht en meêbeeft, als dat kruis weer voor hun geest treedt ? Helaas wat is het meegevoel dan zwak, en nauw waarneembaar !

in zijn heiligen.

Zelfs

als

men

zijn

dood gedenkt

bij

het heilig Avondmaal, hoe

weiniof heilige ontroerino-!

15

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen