Zijn uitgang te Jerusalem - pagina 99

„KRUIS HEM, KRUIS HEM."

91

die, ziende hoe Jezus zelf zijn kruis niet torsen lion, week werden en weenden. Het waren, naar zicli gissen laat, jonge vrouwen uit den wilden lioop, die van Jezus' zaak niets afwisten, maar die verteederd werden op het zien van het contrast tusschen Jezus' edele verschijning en

de smadelijke smart, die hem overviel. Maar die vrouwen, wier gemoed een oogenblili week werd, vormden dan ook een uitzondering. Overal elders, op straat, voor het hof, in de raadzaal van het Sanhedrin, onder alle groep, die van Jezus afweet, is alle medegevoel voor Jezus' lijden tot zwijgen gebracht, is van eerbied voor zijn smart geen spoor aanwezig, en drijft veeleer leedvermaak, dat boozen prikkel zoekt, den tocht van het hart uit, om met het krenken meê te doen, en Jezus niet maar den rug aan bloed te geeselen, maar hem te wonden, te snijden tot in zijn

menschelijk hart.

Dat duivelachtige wonden van Jezus

tot in zijn liart bereikte toen hij aan het kruishout hing, zijn toppunt, toen de satanische terging begon: „Indien gij de Zone Gods zijt, zoo kom af van het kruis, en we knielen voor u neder!" De pijn in het hart van zulk een demonisch woord vlijmde dieper dan de nagel die zijn hand en zijn voet had doorboord. Spot en hoon gemengd, om te grieven, om hem tot in het merg zijner ziel te treften, om hem te kwetsen tot in het diepst van zijn verborgen wezen. Dat doet hei woord. Dat is de macht der iomi. Een Groddelijk, heerlijk instrument door (iod ons menschen gegeven, want het woord, de tong is het instrument waarmee we (xod loven, liefde uiten en de broederen vertroosten. Maar gelijk altoos bederf van het beste het vreeslij kst verderf teweegbrengt, optimi corrvpiio jyei^.s-ima, zoo is het ook hier. Diezelfde tong, datzelfde woord, ontwijd, ontheiligd. G-ode ontroofd, en in dienst van Satan gesteld, gaat de giftigste pijlspits en de scherpste vlijm in kracht, in Ifracht om te wonden, te boven. Met den dolk kunt ge iemands lichaam raken, maar met den dolk van het woord treft ge hem in de ziel. Daarom gaat menschelijke wreedheid dierlijken bloeddorst te boven. Want ook het dier sist of brult wel, als het zijn prooi bespringt, maar enkel om schrik aan te jagen, en niet om duivelsch te kwetsen. Yerder dan dorst naar bloed gaat het bij het dier niet, het is de mensch alleen die hunkert naar het merg in iemands ziel. eerst,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen