Zijn uitgang te Jerusalem - pagina 196

komt

tot de wateren, en gij die geen geld hebt, koopt zonder geld en zonder prijs wijn en melk." Grods heerlijkste beloften zijn, dat Hij „water zal gieten op de doraiif/en" en „het dorstig land tot springader zal stellen." Ja, God zelf, dat Eeuwige AVezen, heet de Bronwei en iSpringader en Fontein van alle goed. Zoo hangen dan ons bloed en onze doi'sf saam en omdat in ons bloed ook het leven van onze ziele is, vloeit in dien dorst van liet bloed het beeld van ons lichamelijk en van ons geesteliik lijden inéén; maar is dan ook de lesschinf/ rnn dien dovslhet\\eev\\]k beeld van wering van alle helsche smarte en overgieting met ;

hemelsche weelde in een heerlijkheid zonder einde. Toen dus uw Heiland roepen moest: „Mij dors/.'" sprak in dien bangen uitroep iets van de ervaring van helsche smarte. Het was >fir dorst, waarmee gij eeuwigiijk hadt moeten verdorsten, dien uw Verlosser om uwentwil doorstond; een dorst opgekomen in het bloed dat hij bij zijn vleeschwording uit uw bloed had overgenomen een bange uitdroging van het levensbloed waaraan hij om u te redden, zijn eigen goddelijk leven verbonden had. Toen hij nu riep: „Mij dorst!" had de wereld niets voor hem dan een zwijmeldrank of een wrangen edik. Maar dien zwijmeldrank wees hij af, en aan die spons met edik heeft hij zijn brandende lippen verkoeld. En met dien druppel edik achtte de wereld haar tol van deernis aan den stervenden lijder betaald te hebben. !" o, Als Jezus thans nog aan het kruis hing en dat „Mij dorst van zijn stervende lippen liet hooren, duizenden zouden er hun leven voor veil hebben, om het koelste water uit de reinste en zuiverste bron met volle teugen aan zijn stervende lippen ;

te bieden.

zou het Ihrms zijn, nu de vrucht van zijn dood gewerkt en de zijnen hem zijn toegebracht. Maar zoo is van nature ook uw onverzoend hart nief. Hadt ge dus bij Grolgotha onverzoend evenals die soldaten van Eomes keizer gestaan, ook gij zoudt gedacht hebben, dat het reeds wel was, zoo ge den doodschuldige, die daar te sterven hing, met wat wrangen

Zoo

lieeft

edik gelaafd hadt. Eerst moest uw Heiland dien doodelijken dorst lijden en in dien dorst van de wondkoorts sterven, om u den zin van zijn verzoenend dorsten te doen verstaan. En nog, wie verstaat er de diepte van ? Wie is er die beseft, dat hij óf uit dien dorst van zijn Heiland eeuwig leven heeft in te drinken, óf anders zelf eens eeuwigiijk in zijn onleschbaren helschen dorst vergaan moet ? Vergeet het niet, Jesaia spreekt van een dorstige „die drooi///

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen