Het Calvinisme - pagina 168

HET CALVINISME EN DE TOEKOMST

164

de strijd voor de monogamie overbodig werd, polygamie en polyandrie in alle producten der reaschool wordt verheerlijkt. En zoo ook geen Religie meer,

uitgemaakt,

waar

terwijl

feitelijk

listische

omdat ze somber maakt, maar kunst, veel kunst vooral, niet om het kunstideaal, maar omdat ze de zinnen streelt en bedwelmt. Zoo leeft men in den tijd en voor dit tijdelijke, en stopt de ooren toe

als

het klokgelui der eeuwigheid weerklinkt. Concreet, gecon-

moet heel de levensopvatting zijn, en uit dit geheel gemoderniseerde burgerleven komt dan een sociaal en polipractisch,

centreerd,

tiek

leven

naar

een

op,

kapitalisme

als in

parlementarisme

is verzwakt, de roep wordt vernomen, pauperisme en twee slagorden tegenover elkander staan, en tot

waarin

dictator

het

steeds

luider

de rijkste schatkist ruïneert, zich ter zee en te land hoofd de voeten wapenen, het ideaal van die machtige tot van het wier honger naar machtsuitbreiding steeds is geworden, staten sterker tot zelfs de existentie der zwakkere staten bedreigt. Gaandeeen

prijs

die

tegenstelling tusschen de sterken en de zwakken ook de hoofdtegenstelling, die het leven beheerscht. Ze komt uit het Darwinisme zelf, dat door zijn struggle for life juist in

weg wordt de dan op

deze tegenstelling

zijn principieel

motief vindt.

Von Nietzsche ging

zóó ver van over al het zwakke de fiolen zijn laatdunkendheid uit te gieten en alleen aan wie sterk is eere te geven. Het recht van den sterkste vond sinds Bismarcks optreden in de hooge politiek steeds gereeder ingang. De geleerden en virtuosen onzer dagen stellen steeds driester den eisch, dat de gemeene man voor reeds

hen bukken cratische

zal.

En

het eind

is,

dat

opnieuw het gezonde demo-

beginsel ter deure wordt uitgewezen,

om

straks plaats te

maken, niet voor een nieuwe aristocratie van edeler herkomst of hooger bedoelen, maar voor de plompe, alles verbijsterende kratistocratie ^) van brutaliteit en geldmacht. Von Nietzsche is dan ook geen uitzondering, hij is veeleer de heraut der toekomst voor dit moderne leven, en waar de Christus juist over het zwakke zich in Goddelijk mededoogen ontfermde, neemt dit moderne leven ook hierin vlak tegenover den Christus positie. Het zwakke moet door het sterke verslonden worden. Zoo was het proces der selectie, waaruit we zelf zijn opgekomen, en zoo moet datzelfde proces ook ónder ons en na ons worden doorgezet. ')

De overmacht van den

sterkste.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen