Het Calvinisme - pagina 63

:

HET CALVINISME EN DE RELIGIE

59

kon de Puritein alleen bij gelukkige inde warmte van zijn zedelijken ernst tegenover de alles bevriezende kilheid van het dogma der praedestinatie beveiligen. Van Roomsche en Luthersche, van Remonstrantsche en Libertijnsche zijde is het dan ook altoos weer aan het Calvinisme voor de voeten geworpen, dat zijn onverbiddelijk vasthouden lijdenis

geboren,

en

als

consequentie

aan de absolute voorbeschikking, geculmineerd in de volharding der heiligen, slap in de practijk, ruim in de conscientie, en los in den wandel moest maken. Maar het Calvinisme antwoordt op die klacht niet door redeneering tegenover redeneering, maar door stil en ootmoedig, een wereldbekend feit tegenover zoo valsche Consequenzmacherei

te stellen,

en vraagt

u,

wat de overige

religiën op het stuk van hoogen levensernst tegen het

Puritanisme

hebben over te stellen. „Zullen we dan de zonde doen, opdat de genade te meerder worde ?" werd door die zelfde Consequenzmacherei reeds aan den heiligen apostel voorgeworpen, en toen in de 16e eeuw de Heidelbergsche Catechismus de vraag had te weerleggen „Maakt dan deze leer geen zorgelooze en goddelooze menschen ?" sprak ook uit deze vraag niets anders dan een repetitie van denzelfden laster. Zeker, het aanhouden, en zelfs koesteren van inwonende zonde, en ten slotte zelfs het Antinomianisme greep keer op keer de Calvinistische Belijdenis als een schild aan, waarachter het zijn wereldzin verstak, en

waarmee

het zijn vleeschelijken

lust

dekte. Maar zoomin het abstract nastamelen van een belijdenis ooit iets met Religie uitstaande had, zijn deze napraters der Calvinistische

Confessie ooit Calvinisten in hun hart geweest. Calvinist in het hart

van voor de overweldigende kracht zijner eeuwige Liefde bezwijkend, die majestueuse liefde in het geloof van door Hem uitverkoren te zijn, en Hem alzoo alles te danken te hebben, tegenover Satan en de wereld en den wereldzin van zijn eigen hart belijden dorst; en zulk een kon niet anders dan voor is

alleen

hij,

die persoonlijk in de eigen ziel door de Majesteit

den

Almachtige

God

en

zijn

aangegrepen

Woord

en

beven, en vond in de vreeze des Heeren vanzelf

ook voor zijne levenspractijk. Nomistiscfi heeft men het Calvinisme deswege genoemd, en het daarom van de soteriologische religiën afgezonderd, doch ten onrechte. Nomistisch is wie door

het beginsel

wetsvolbrenging

zijn heil

verzekeren wil, terwijl het Calvinisme nooit

anders dan geheel soteriologisch Christus

en

zijn

oneindige

uit

den hoogheiligen persoon van het heil den zondaar doet

verdienste

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen