Het Calvinisme - pagina 64

HET CALVINISME EN DE RELIGIE

60

Maar

toevloeien.

staatkundig

leven

den Calvinist als

toog

den geloovige

dit heeft het, dat het

maar ook

zijn kerk,

voor het aangezichte Gods

stelt.

in heel zijn menschelijk bestaan.

hem

een wereld door die

hij

niet alleen in

in zijn persoonlijk, huiselijk, maatschappelijk

God

en imponeert

Hij is pelgrim, niet

niet aanging,

maar pelgrim

dat hij op elk punt van den langen weg te rekenen met dien God vol majesteit, die hem aan het einde van den weg opwacht. Voor de poorte die hem den ingang in de eeuwigheid in dien zin,

heeft

ontsluit, ligt het laatste oordeel,

en dat oordeel is een breede, over de lange pelgrimsweg, naar den

alles zich uitstrekkende toetsing, of

van Gods ordinantiën, en met een hart dat

eisch

God

zoekt,

is

afgeloopen.

Wat nu

is

voor den Calvinist het geloof in die ordinantiën Gods ?

Niets anders dan de onwrikbaar in het hart gefundeerde overtuiging, dat alle leven eerst door

God

uitgedacht, en eerst daarna door

verwezenlijkt is, en dat deswege God voor dat leven bestelde wet natuur,

of

in

dat

noemt, een woord natuur,

ligt.

ordeningen, die

leven

we aannemen,

dat

God

geschapen leven een van Geen leven buiten u in de

in alle

men

thans natuurwetten

mits er niet wetten van de

maar wetten voor de natuur onder verstaan worden. Evenzoo

ordeningen des hemels voor het firmament daar boven, en ordeningen der aarde beneden, waardoor die aarde staan blijft, omdat, gelijk de Psalmist zegt, die ordeningen Gods knechten zijn. Alzoo dus ook ordeningen Gods voor mijn lichaam, voor het bloed dat door mijn En zoo voort-

aderen stroomt en voor de ademhaling der longen. gaande, ordeningen

Gods

in mijn

Gods voor

mijn denken in de logica, ordeningen

verbeeldingsleven

op

Gods voor

ordeningen, ordinantiën

sesthetisch terrein, en alle

zoo ook

menschelijk leven op zedelijk

gebied. Niet enkele summiere, algemeene geboden, die het concrete

telkens

aan mijzelven

ter

ordinantie evengoed den

der machtigste

beslissing

overlaten,

maar

gelijk

Gods

loop der kleinste asteroïde als den stand

zonnen beheerscht, zoo ook Gods ordinantiën op

zedelijk terrein tot

aanzeggend hoe

in het kleinste

God

het

wil.

en bijzonderste afdalend, en mij die ordinantiën Gods in de

En

machtigste vraagstukken en in de schijnbaar nietigste levensuitingen

op

mij

aandringend,

niet

als

artikelen

van een wetboek, niet als een codificatie van het

ik uit een boek ook maar één oogenblik buiten God autoriteit en vastigheid zou bezitten, maar als de constante wil van den alomtegenwoordigen

regelen, die leven, die

lees, niet als

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen