Het Calvinisme - pagina 66

HET CALVINISME EN DE RELIGIE

62

den mensch, toen Hi] hem schiep, in het hart schreef, en in zijn bekeering weer grift op de tafelen van datzelfde hart. Aansluiting alzoo aan de conscientie niet als aan een individueelen wetgever, die een ieder apart in zich omdraagt, maar als aan een rechtstreekschen sensus divinitatis, waardoor God zelf ons in ons binnenste prikkelt en aan zijn oordeel onderwerpt. Niet de religie afzonderlijk met haar dogmatiek, en daarnaast als een tweede iets ons zedelijk

met een ethiek, maar de religie ons voor God stellend en die God ons van zijn heiligen wil doordringend. Liefde en aanbidleven

ding

zelf

vreeze

het

Gods

motief

als

een

voor

alle geestelijke handeling,

realiteit in

en aldus de

heel het leven ingedragen, in gezin

maatschappij, in wetenschap en kunst, in het persoonlijk en in het staatkundig leven. Een verloste, die bij alle ding en in alle levenskeus zich eeniglijk laat beheerschen door een hem diep ont-

en

eerbied voor den steeds hem presenten en hem gadeGod, ziedaar de echte Calvinist. Altoos en in alle ding de diepste, de heiligste eerbied voor den altoos tegenwoordigen God, als richtsnoer van het leven, ziedaar u het beeld geteekend van den oorspronkelijken Puritein. Wereldschuwheid is nooit zijn kenmerk, maar het parool van den Anabaptist geweest. Het Doopersche dogma van de „Mijdinghe," bewijst dit. Dualistisch staan dan, naar luid van dat dogma, de „heiligen" tegen de wereld over. Ze zweren geen eed, ze gaan in geen krijgsdienst, alle magistratuur wijzen ze af. Hunner is hier reeds een nieuwe wereld, die met deze oude wereld niets uitstaande heeft. Alle verplichting jegens, alle verantwoordelijkheid voor die oude wereld schudden ze van zich

roerenden slaanden

af,

en mijden haar stelselmatig

smetting.

Maar

dit

juist

uit

betwist

vreeze voor bezoedeling en be-

en

ontkent de Calvinist. Er zijn

geen twee werelden, die als de booze en de

goede wereld

in elkaar

een en dezelfde persoon, dien God recht schiep, die daarna viel en zondaar werd, en het is die oude zondaar die herboren wordt en ingaat ten eeuwigen leven. En zoo ook is

worden geschoven. Het

is

het één en dezelfde wereld, die eens het Paradijs droeg, sinds met

den vloek overtogen, en door algemeene genade in stand werd gehouden, die nu door Christus verzoend en gered is, en die straks door den wereldbrand henen, haar staat van heerlijkheid tegemoet gaat. Juist daarom echter kan de Calvinist zich niet in zijn kerk opsluiten, om de wereld er aan te geven, maar is het veeleer zijn verhoogde roeping, om die wereld naar Gods bestel op het hoogst

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen