De engelen Gods - pagina 271

wederkomst betrokken

zijn

bij

na

DER ENGELEN.

STRIJD

1)E

267

Wie goed

zijn,

staat, belijdt

dan ook,

sterven, afgescheiden van zijn lichaam, alleen in de

dat

hij

zal

voortbestaan, en Avel reeds in dit voorloopig bestaan, rijke zalig-

heid

zijn

ziel

maar dat toch de volle heerlijkheid pas dan zal Koning der koningen en de Heere der heeren den

genieten,

zal

de

ingaan,

als

laatsten

vijand

te niet zal doen,

en

zijn

Koninkrijk voor eeuwig zal

doen insfaan.

nu echter alzoo de zaak, dan

Staat

Hoe kan

een verloste, die alleen

en dies enkel

God

met den

slaap

ligt

onzen

slaap

kwijt

wakker.

en zijn

Soms spreekt

van wel

hij

Hij beweegt zich,

doet,

doet in den slaap niet Feitelijk

toe.

want

ziekelijke

onmatigheid

in

en de liefde zijner In de vergelijking-

V

want

niet,

in

zijn

als

slaap,

hoort,

hij

maar

dit te willen.

we ook

in

hij

Wat

is

hij

weer

weet er niet het lichaam

maar gaat onwille-

zin en wil,

dus geschorst. Zeis niet

ziel

gesteldheid

in

r/é'/?^^?^

opgeheven,

het lichaam, of ook de gevolgen van

drank, doen zich wel terdege ook in onze

en

spijs

zijn

de inwerking van de ziel op het lichaam en

is

van het lichaam op de

tweede vraag:

en de heerschappij over ons lichaam

maar zonder hij met

van.

keurig

hierbij de

bestaat, zijn lichaam derft,

Heiland toewijden

hoort

slaapt

ziel

ontegenzeggelijk dit ware, dat

toch

gebruik

het

Wie

zijn.

rijst

<1e

genieten en zalig

geestelijk leeft,

zijn

aan

ziele

in

droomen gevoelen. Geheel gaat de vergelijking dus niet door; maar ook al spreken we slechts van schorsen, zooveel is er dan toch van aan, dat we ook in onzen slaap een toestand doorleven, waarin de Uit dien hoofde ziel min of meer van het lichaam is afgescheiden. is bij

het dan ook, dat de Heilige Schrift zelve den dood zoo dikwijls den slaap vergelijkt, en ter verduidelijking van den dood allerlei

beeldspraak aan ons nachtelijk bestaan pleegt

geven moet dan ook, dat waarin de afgescheiden

men

ziel

bij

bestaat,

te

öntleenen.

Toege-

het bespreken van d(n toestand, zich

nog

te

weinig rekenscha])

heeft gegeven van de berooving en het gemis, waarin de afgestorvene in dien toestand van

afjïescheidenheid van het lichaam verkeert.

We

zijn ziel en lichaam geschapen. Alleen wanneer we zóó bestaan, bestaan we naar onze volle menschheid. En in den tusschentijd, dat we het lichaam derven, rnissen we alzoo iets, en verkeeren we in een

ons onnatumiijken

waaraan eerst door de wederopstanding Dit echter wordt geheel uit het oog

toestand,

een einde zal worden gemaakt. verloren, als

na

zijn

staat,

men aan

zijn

afgestorven dooden, of ook aan zich zelven

dood denkende, zich inbeeklt, dat reeds

ons

itiets

te

wenschen

gemist zou worden, ook

al

in dien

voorloopigen

over zal blijven, en dat er niets door ons

ontvingen we ons lichaam nimmer terug.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen